2010 in muziek: de beste platen uit het buitenland

1. Arcade Fire - The Suburbs




Vier dagen werken op de bloedhete festivalweide van Werchter, de zondagavond een verschroeiend concert van Arcade Fire, de volgende dag naar de kantoren van Universal Belgium in Zaventem om de nieuwe plaat van de groep te beluisteren in avant-première. Via een tijdelijke stream, samen met een Franstalige journalist en (jub) van Humo. Ondanks de ongelofelijke kater was ik vanaf de eerste beluistering verkocht en de plaat zou, na het uitkomen begin augustus, amper nog uit mijn cd-lader komen.

Ik mocht die dag ook groepslid Tim Kingsbury opbellen, en slaagde er ondanks mijn houten kop toch in hem een paar vragen te stellen. Hij gaf antwoorden. Hierzo.

2. Beach House - Teen Dream





3. The National - High Violet





4. The Black Keys - Brothers





5. The Divine Comedy - Bang Goes The Knighthood





6. Tame Impala - Innerspeaker





7. Perfume Genius - Learning





8. Midlake - The Courage of Others





9. Black Mountain - Wilderness Heart





10. Vampire Weekend - Contra





En verder 11. Yeasayer - Odd Blood 12. Band of Horses - Infinite Arms 13. Antony & The Johnsons - Swanlights 14. These New Puritans - Hidden 15. Neil Young - Le Noise. Aan allen: dank!

Intrigerende singles: The Knife - Colouring of Pigeons (uit de elektronische Darwin-opera Tomorrow in a year), Janelle Monae - Tightrope, Avi Buffalo - What's it in for?

2010 in muziek: de beste Belgische platen

10. Steven H - Ik, Steven H

9. Triggerfinger - All This Dancin' Around

8. The Van Jets - Cat Fit Fury!

7. Arno - Brussld

6. Admiral Freebee - The Honey & The Knife

5. Marvelas Something - Marvelas Something

4. Marble Sounds - Nice Is Good

3. The Black Box Revelation - Silver Threats

2. Amatorski - Same Stars We Shared

1. Balthazar - Applause

Ook niet mis: Broken Glass Heroes - Grandchildren of the Revolution, Rauw & Onbesproken - Contradictio In Terminis, Absynthe Minded - Fill Me Up, Baloji - Kinshasa Succursale, Willem Vermandere - Alles Gaat Over, Netsky - Netsky, Buurman - Mount Everest, Drums are for Parades - Master, Mintzkov - Rising Sun, Setting Sun, The Go Find - Everybody Knows It's Gonna Happen, Only Not Tonight, Meuris - Spectrum, My Little Cheap Dictaphone - The Tragic Tale of a Genius

Schoonste liedjes van 2010: Amatorski - The King, Balthazar - Blood Like Wine en Stromae - Alors on Danse

It’s a wonderful life

Een week voor ik 27 word, pleegt Mark Linkous, alias Sparklehorse, zelfmoord. Niet dat het er iets mee te maken heeft, maar ik verwijs bij deze graag naar de Forever 27 Club, ‘a group of influential rock and blues musicians who all died at the age of 27, sometimes under mysterious circumstances’. Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison en Kurt Cobain. Voor altijd 27. Mark Linkous was 47.

Zondagmiddag 7 maart pleur ik mijn computer aan en stuik ik op e-mails, telexen en Facebook-berichten, verklarende dat Mark Linkous het nu eindelijk wel heeft gehad met dat ‘wonderful life’. Fuck. Klop. De man die melancholische, breekbare en minimalistische fluisterliedjes koppelde aan poepsimpele rocksongs, teksten over ongebreidelde levenslust perfect naast gitzwarte depressiviteit zette en altijd waarachtig klonk, is er dan toch, na vele voorgaande pogingen, in geslaagd zijn bij voorbaat verloren ‘pursuit of happiness’ te beëindigen. Met een knal.

Eels. Grandaddy. Mercury Rev. Sigur Ros. Mogwai. Nick Cave. Radiohead. En Sparklehorse. Ze voldoen alle acht aan de reeds vermelde muzikale kenmerken. Alle acht waren ze eind jaren ’90 bepalend voor mijn muzikale opvoeding, deel II. Deel I was begin tot midden jaren ’90, toen ik instinctmatig, uit gemak en uit naïviteit ‘rockmuziek van die tijd’ beluisterde. Nirvana, pre-Kid A-Radiohead, Smashing Pumpkins, Oasis, REM, dEUS. En ook Biohazard, Metallica, Sepultura en Pantera. Ik was een KSA-jongen. Via de Acht kwam ik geleidelijk te weten dat er Meer was.

‘Beautiful Freak’ (1996), ‘The Sophtware Slump’ (2000), ‘Deserter’s Songs’ (1998), ‘Agaetis Byrjun’ (1999), ‘Come On Die Young’ (1999) ‘The Boatman’s Call’ (1998), ’OK Computer’ (1997) en ‘Kid A’ (2000) en ‘vivadixiesubmarinetransmissionplot’ (1995) leidden me rond de wissel van millennia in de juiste richting. Het zijn stuk voor stuk absolute wereldplaten en ze zullen bij leven en welzijn altijd in mijn persoonlijke top 25 aller tijden blijven plakken. Voor elke generatie blijft de muziek die je ontdekt in je jeugdjaren de meest bepalende en belangrijkste. Welaan dan.

‘vivadixiesubmarinetransmissionplot’ uit 1995 is de debuutplaat van Sparklehorse, de schuilnaam van Mark Linkous. Ik leerde ze kennen via de irc-chatbox #stubru. Tegenwoordig wordt er op die radiozender gekleuterd over de leuter van Lady Gaga en de derde tepel van Lily Allen, maar in die jaren mocht het nog over muziek gaan. Op naar de geweldig rijke cd-verzameling van de Roeselaarse bib. In vergelijking met haar equivalent in Gent zet de Roeselaarse bib ze niet enkel in haar blootje, ze stroopt ook haar vel er af en peuzelt haar ingewanden op. Roeselare rules. Qua bib. Gent – Roeselare: 361-1. Maar die ene eerreddende goal is wel een beauty.

‘vivadixiesubmarinetransmissionplot’ telt 16 liedjes. Die gaan van spaarzaam melancholisch gefluister (‘Homecoming Queen’, ‘Spirit Ditch’ ‘Gasoline Horseys’) over simpelweg bedwelmend breekbaar en mooi (‘Saturday’, ‘Heart of Darkness’, ‘Sad & Beautiful World’, Cow’, ‘Weird Sisters’, ‘Most Beautiful Widow in Town’) tot poppy en minder poppy rechttoe rechtaan rocknummers, maar ook altijd uitgebeend (‘Rainmaker’, ‘Hammering The Cramps’, ‘Tears on Fresh Fruit’ en de perfect meebrulbare radiosingle ‘Someday I Will Treat You Good’).

Een perfecte plaat in al zijn eenvoud en spaarzaamheid. Een plaat voor alle tijdstippen en gevoelstoestanden, maar ze geeft pas al haar geheimen prijs later op de avond, wanneer iedereen al naar huis is en debreekbare stem van Linkous door de sigarettenwalmen priemt. ‘Sad & Beautiful World’ mag naast ‘Loro’ van Pinback staan als prototype van het ultieme duyster-lied: simpel, traag en gedrenkt in tomeloze weemoed en oorverdovende zoetheid. Zijn volgende vijf albums zouden nooit zijn debuut overklassen.

De bedenker van dit alles, Mark Linkous was een geniale treurwilg. Een man op zoek naar een glimlach in tijden waarin geluk en prestatiedrang de kasseien zijn op de weg naar een beter leven. Mark Linkous modderde maar wat aan in zijn leven, maar zijn talent haalde het steeds van zijn zelfdestructieve karakter. In 1996 mocht hij dankzij het succes van ‘vivadixiesubmarinetransmissionplot' touren met Radiohead, wat resulteerde in een overdosis in een Londense hotelkamer. Hij overleed in de armen van de ambulanciers – zijn hart stond letterlijk stil - maar na een paar minuten kon hij weer tot leven gewekt worden. Bij de daaropvolgende operatie verloor hij bijna zijn twee benen en hij zou zes maanden moeten rondkarren in een rolstoel.

In oktober vorig jaar zag ik Sparklehorse aan het werk in de Handelsbeurs, samen met de Oostenrijkse laptopmuzikant Fennesz. Lees het verslag hierzo. Het werd mijn voorlaatste eresaluut aan een surrealistisch genie van deze tijd. Ook nog in 2009 was hij aan het werk met Danger Mouse en David Lynch voor het project ‘Dark Night of the Soul’.

Mark Linkous schoot op 6 maart in een steegje zijn hoofd aan flarden met een shotgun. Hij heeft nog drie uur geleefd. Probeer het je vooral niet voor te stellen. Hij werd met "extensive facial and cranial trauma" gevonden. Dat zijn de eerste berichten. Later blijken die aangepast te zijn naar: “Mark Linkous heeft zich door het hart geschoten en hij overleed ter plekke.” Hoe het ook zij, het is duidelijk dat hij deze keer zeker wilde zijn. Mark toch.

Mark Everett van eels maakt al jaren even magistrale muziek die altijd balanceert tussen minimalistisch melancholisch en orkestraal, tussen zwartgalligheid en fijnzinnige humor. Op zijn laatste plaat ‘End Times’ (…) is die relativerende humor die zijn teksten altijd kenmerkte, ver te zoeken. Ze is gedrenkt in donkere poelen van depressie en levensmoeheid. Doe het niet, Mark. Geef die man een nieuw lief, en vlug wat.

May all your days be gold my child.

2009 in muziek

Internationaal

1. The Low Anthem - Oh My God, Charlie Darwin



2. Mastodon - Crack The Skye



3. Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz!



4. Florence & The Machine - Lungs



5. Dan Auerbach - Keep It Hid



6. eels - Hombre Lobo



7. Grizzly Bear - Veckatimest



8. Joe Gideon & The Shark - Harum Scarum



9. M. Ward - Hold Time



10. Glasvegas - Glasvegas



en 11. Andrew Bird - Noble Beast 12. Bat For Lashes - Two Suns 13. The xx - XX 14. Fever Ray - Fever Ray 15. Monsters Of Folk - Monsters Of Folk.

Nationaal

1. The Hickey Underworld - The Hickey Underworld



2. Toman - Where Wolves Wear Wolf Wear



3. The Bony King Of Nowhere - Alas My Love



4. Kapitan Korsakov - Well Hunger



5. Isbells - Isbells



6. Team William - Team William



7. Absynthe Minded - Absynthe Minded



8. Das Pop - Das Pop



9. Dez Mona - Hilfe Kommt



10. Waldorf - Twelve Seconds To None



Single van het jaar: The Big Pink - Velvet

C, of: dagen met een lief

15 Augustus 2009. Gent. Waar anders. Vrijgezellendag Jelle. De laatste dag van zijn oude leven. De eerste dag van mijn nieuwe leven. Zwischen Koren- en Groentenmarkt. Een spichtige en spiedende Miss Komkommer met koren op haar molenwiekende ledematen. Kom, hongerig en mager stadsduifje, kom. Dag vreemde vrouw. Vrouw met vele dromen. Onze tijd zal wel komen. Maar wisten wij toen veel. Ieder gaat zijn 's weegs. Ieder het ongehuwde levenseinde van respectieve kameraad/kameradin gaan vieren.

Een steak pepersaus, enkele Keizeren Karel, een handvol 'ambianceketen' waar geen weldenkende kat zich vertoont en enkele handen vol halveliters Jupiler later: "Jeetje, jij bent het! Dag Charlotte. Drankje? Dankje. Wiebenje?" Gepraat, gelachen, gedronken, gezwamd, gekennismaakt, geflirt (corrigeer je me hier even indien dit niet klopt, lief?), gepatersholfeest. En dan zond je me aan je voordeur weg. Gelukkig maar. Ga heen, beDuvelde jongeman, we'll meet again. Bis bald, S. Toet de noaste kji, C.

Drie maal de maancyclus later. 11 November. Wapenstilstand. Niks van. Koekenbak. Ligt zij in mijn armen. Ik in de hare. Vertel ik haar alles. Zij aan mij. Deel ik alles met haar. Zij met mij. "Proficiat, hoor. Maar waar zie je jullie binnen 2 jaar staan?" Is een vraag die me vriendelijk doch kordaat werd toegeworpen vanuit wel erg trouwlustige kringen. Stierenstront. Drie dagen. En dan nog drie. En dan nog eens. Ad infinitum desnoods, maar telkens drie dagen vooruitkijken en weten dat ik haar de volgende drie dagen ook graag zal zien.

Top over kloten verliefd, edele heren en dames van de jury. Als een onnozel kalf. Ik heb geen verweer. Het juiste meisje op de juiste plaats op het juiste moment. Zonder voorbedachte rade. Ik pleit schuldig. Ik zal mijn tijd met haar aanvaarden, al is het levenslang. Maar geef me eerst drie dagen. En dan nog eens. En dan nog eens. Ach.

Zij is mijn zoete zonde, zij is mijn zelige zielsverwante. Zij kent mij, zij begrijpt mij. Zij enthousiasmeert mij, orgasmeert mij en onbewust programmeert zij mij. Ze is mijn verre lieveling als ze mijn dichtbije lieveling niet is. Zonder wee- dan wel dee- laat staan tweemoedig te worden. Zij is de stralende lente op twee benen, zij is een hele wei vol dartel geveulente. Een weinig harige marmotte, die Charlotte. Zij is mijn epoustiflante bevlekte allochtone Professor Doctor in de Neurologie to be.

Zij is mijn lief. Voor de volgende drie dagen.

Zaterdag 3 oktober

30 Dingen die ik nog wil doen voor ik 30 word

1. 27 worden

2. Een degelijke, leuke, boeiende, motiverende, goedbetaalde, creatieve, uitdagende, swingende en sexy, afwisselende job vinden. Of anders iets bij De Post of in de Volvo.

3. Bouwgrond noch nageslacht verwerven, so help me god.

4. Mijn gitaarexpertise verder doen reiken dan de intro dan ‘Seven Nation Army’, ‘Come As You Are’, ‘A.M. 800’ en het riedeltje van ‘Loro’. Ruim 10 jaar te laat, maar kom.

5. Haast niet te ontwijken huwelijken van kameraden en kameradinnen mee helpen opluisteren: Jelle & Hannelore, Edel & Tine, Frederik & Isabelle, Kristof & Eveline, Olivier & Eline, Tim & Eline. Doffe ell… Doffe –e op het einde van elke meisjesnaam. We wensen hen het beste! Ook bijzonder goed bezig maar nog niet trouwrijp: Alexander & Anneleen, Tom & An-Sophie, Vangi & Reinhold, Nina & haar ego, Stijn & Evy, Basko & Bobientje.

6. Een normaal bioritme aankweken. Wat voor mij dus abnormaal zou wezen. Want het huidige is bespottelijk. Crazy nights & lazy days. No more. Met het goud in het bekkie van de morgenstond zal ik elke dag opnieuw de hele dag mooie dingen kunnen kopen. Jaja. Oh oh. Ho ho.

7. Naar New York gaan. De afspraak die ik zo’n 5 jaar geleden maakte met O, P en A naleven, dus. Zonder vrouwen, zonder Vlaamse schlagercatalogus, zonder vliegbrevet, zonder moeite, zonder slag, zonder stoot. Maar eerst een jaar werken en O herovertuigen van de afspraak.

8. Op mijn 27ste niet worden zoals vele van mijn helden: een lijk. Jim Morisson, Janis Joplin, Brian Jones, Jimi Hendrix, Kurt Cobain.

9. Indien dat lukt : 28 worden.

10. De Russische klassiekers eindelijk eens lezen. En mijn eigen West-Vlaamse neo-magisch-realistische semi-persiflerende fantasy schelmenroman met invloeden uit West-Afrika en de betere Oezbeekse filmische acid dinnerjazz, schrijven. Titel: “De Warempelheid van het Onbekend Geachte”. 23ste Druk tegen 2025, I shit you not.

11. Niét kaal worden. Alle omens wijzen de goeie richting uit. Oost.

12. Tool nog 1 allerlaatste keer zien/horen/voelen optreden. Geleden van 2006, laten we hopen op 2011-12. Dan zal het vat wellicht af zijn daar. Deze beloften ook dringend eens live checken: David Bowie en Nick Cave.

13. Teruggaan naar Barcelona, Lissabon en Durbuy: plekken die me nauw aan het pikzwarte hart liggen. Om allerlei duistere en minder duistere redenen.

14. Een fijne jeugdherberg opstarten in Gent. Er is er maar eentje – De Draecke – en die zit elke dag voller dan de maat ooit zal wezen. Wie mij de nodige fondsen wil schenken, sture mij als de wiedeweerga een gele briefkaart met daarop het antwoord op de volgende vraag: Wie gaat dat allemaal betalen?

15. Van straat opgeraapt worden door een guitig vrouwspersoon die het ver zal brengen. Ik zal het dan later wel eens gaan terughalen. Als ik eens vijf minuten tijd heb.

16. Eens iets doen rond muzikale genieën als Milow, Koen Buyse, Johnny Borrell, Jason Mraz en Bono. Een blok beton bijvoorbeeld.

17. Het kleur ‘octarijn’ uitvinden. Of eerder: ontdekken. Octarijn is de kleur van toverij. De proefnemingen zijn in een vergevorderd stadium. Tegen 2050 zal de wereld vol octarijne voorwerpen zijn en is er geen sprake meer van het gebruik van fossiele brandstoffen.

18. Op televisie kijken naar de eedaflegging van de eerste president van België: Frank Vandenbroucke. Van België. Niet van Vlaanderen. Da’s nog even wachten. We laten de Saksen-Coburgs terug los in het wild en drijven Laurent terug het water in. We verkopen al hun bezittingen en geven al het geld terug aan de negertjes van de Congo. Afgekapte handjes kunnen we jammer genoeg niet meer terug aanzetten.

19. In de Balzaal van de Vooruit het herenigde Led Zeppelin zien. Of The Who. Of Pink Floyd. Of The Kinks. Of The Beatles. Of The Velvet Underground. Of The Doors, Of Nirvana. Of Michael Jackson. Of Elvis. Of Grandaddy. Of de orginele K3. Of de Helmut Lotti mét haar. Of De Confetti’s. Of Dikke Ronny. Of op z’n minst eindelijk eens smakelijk bier, en geen Maes uit een bekertje.

20. Een barbecue aansteken en beheren, tot grote tevredenheid van de genodigden en hun magen.

21. De paus, zijn naasten en hun vele dochters vastbinden aan hun armen – niet hun benen – aan een boom in een duister park aan de rand van Johannesburg en hen na een drietal weken vragen hoe ze nu aankijken tegen de aidsproblematiek en het gebruik van voorbehoedsmiddelen.

22. Intussen 29 worden en een jaar lang het cijfer 3 negeren, en uitspreken noch schrijven.

23. Alle bomen, planten en diersoorten die hieromtrent voorkomen, kunnen benoemen op zicht en desgewenst, naargelang de situatie, de sfeer en het gezelschap, één of twee bijzonderheden dan wel knotsgekke anekdotes oprakelen over de desbetreffende soort. Waarvoor dank, “Bomengids van Europa” en “Deltas Grote Natuurgids”. Gepaard gaande hiermede: kennis van sterren, hun beelden en planeten terug bijschaven. Altijd fijn bij al dan niet zwoele zomeravonden.

24. Een tandje bijsteken. Of meer.

25. Het gat in de markt ontdekken. Of de markt in het gat. In de ozonlaag bijvoorbeeld. Munt slaan uit een gat in de lucht. Of het op z’n minst springen. Zonder polsstok. Jelena Isinbayeva’s gat. Hoeveel zou dat waard zijn. En is ze te vangen voor 1? 1 Gat in de markt. Maar wat, waar en hoe het te vinden? Of vindt dat gat jou? En hoe merk je dan dat het je gevonden heeft? Is een gat niet onzichtbaar en vreselijk leeg? En hoe moet je er ooit iets uithalen zonder er eerst iets in te steken? Lees de in 2017 te verschijnen werkmap van mijn hand: Het gat in de markt en hoe er uit te halen wat er nu nog niet in zit.

26. Culturele activiteiten in eigen land doen, met de energieke steun van Vlaanderen Vakantieland en Erika Vanthielen. Na al zo’n 1000 maal de St-Baafskathedraal gepasseerd te hebben, eindelijk eens genoeg pasmunt op zak hebben om het Lam Gods te gaan bekijken. Het Hellend Vlak van Roncquières zien en tenvolle beleven. De 3 B’s der Wansmaak Brugge, Blankenberge en Bokrijk platbranden. Mini Europa wekelijks bezoeken. Een groots opgezette meerdaagse en door InBev gesponsorde kroegentocht doen in Bachten de Kupe, de streek van Dendermonde of de diepe Kempen. Joke Schauvliege bij elk van deze activiteiten niet vergeten uit te nodigen.

27. De Charlatan verlaten met een fijn en voldaan gevoel.

28. De aanstormende, schuimbekkende en van talent overlopende generatie makers van liederen in het Gentse blijven volgen. Das Pop! The Bony King of Nowhere! Absynthe Minded! The Subs! Team William! Waxdolls! Lady Linn! Kapitan Korsakov! The Van Jets! Moiano! Briskey! Gabriel Rios! Flip Kowlier! The Future Dead! The Sophomore Jinx! Nova Zembla! Tiny Legs Tim! Moony! The Germans! Violent Husbands! Dijf! Maya’s Moving Castle! Uberdope! The Hong Kong Dong! Trixie Whitley! Rye Jehu! Intergalactic Lovers! Superlijm! Penguins Know Why! De wederopstanding van Raketkanon! Jim Cole! Pornorama! Barbie Bangkok! Waldorf! Cosmic Fools! Monogold! Wallace Vanborn! Drums are for Parades! Tokota! Zinger! Arquettes! Walter De Buck! Man toch! Neen, Sioen, neen. En neen, Quinte van ABN, neen.

29. En als niets van deze 28 punten lukt: naar Mombasa, Kenia, trekken.

30. Op 14 maart 2012, ergens in de vooravond: ofwel de aanstormende 3 hartelijk ontvangen ofwel pillen nemen. Véél pillen. Tot nader order wordt het, bij leven en welzijn, volmondig a)!

Cocktailavond BIR: dé speech van de Keptun

Op 30 april 2009 werd ten huize van steller dezes de zoveelste editie van het in BIR-kringen nogal befaamde cocktailfeest gegeven. Hoelang ik achteraf heb zitten schrobben op de resten van de zéér dodelijke en voor maag en vloer bijzonder hardnekkige BIR-smuffel (een gifgroene cocktail waarvan het recept angstvallig in de BIR-kluizen bewaard wordt), doet er weinig toe. Het was geweldig. Ook al weet niemand meer wat er allemaal gebeurd is die avond. Daarom was het geweldig.

Flarden, dat wel. Zoals mensen die met een sympathieke verkeerspaal een diepzinnig existentialistisch-filosofisch gesprek voeren, het verschijnen van twee Britten waarvan niemand weet van waar ze kwamen en vooral: waarom en hoe, het F. Mercury-gewijs openscheuren ener sjurt van Freddie's vervanger hier op aarde door met lillende billen gillende groupies, en natuurlijk de nu al historische speech van onze kapitein en fulltime Sexy Motherfucker Joop. Joop is een intergalactisch wezen en speler, keeper én persoonlijkheid van elk minivoetbaltornooi waar we durven verschijnen. Hieronder vindt u de integrale tekst van de redevoering. Move over, Obama!

Zwart = Joop (rechts op de foto)

Rood = Anneleen (links op de foto)

Emmanuel en Lisbeth, Co en Veronique, Hans en Hanne, Peter en Sofie, Thomas en Linde….

Geen enkele ‘man’ kan, als hij eerlijk is met zichzelf, nog zonder een goede sidekick. Deze sidekick is zijn maatje, zijn toeverlaat, die zijn presentaties naar een hoger niveau tilt, die aan zijn spreken meer diepgang heeft; die de kunst verstaat om het publiek te boeien en boeiende te houden, en zo verder….

Ook ik heb daarom speciaal voor deze gelegenheid gezocht naar een compagnon. En die heb ik gevonden, en wat voor één. Een prachtexemplaar om trots op te zien. Een rechterhand, die knapper, intelligenter is dan deze spreker hier.

Ik ben dan ook blij mijn sidekick voor vanavond te mogen verwelkomen. Graag een luid applaus voor;……..

(trrrrrromgeroffel)

Anneleen!!!

Samen zullen we kort terugblikken op het voorbije seizoen, vooruitblikken op de toekomst en de vreugdedansen inzetten in het heden. We gaan hiervoor van 1 naar 12.

Eén….. Er moet één de eerste zijn en dit de vice geworden. Op 29 augustus is het zover, dan trouwt hij als eerste BIR-mens ter wereld, samen met Hannelore voor de kerk. We kijken nu al uit naar wat wellicht een groot feest zal worden en wensen hem allerbeste toe.

Twee….. Dit is het nummer van het truitje, waar H-Line al sinds januari naar op zoek is. Wie het deze avond nog te voorschijn haalt, krijgt ne goeie cocktail, served by the captain

Drie….De heilige drievuldigheid: BIR, Bier en De Bolle.

Vier…. van zijn geliefde stuks. Dit aantal verloor één van onze Bir-mannen dit jaar. Een oudejaarsavond, een kapotte rem, wat wijn en kroketjes, die er iets te gemakkelijk binnen gingen. Need I say more?

Vijf….High five voor alle spelers die meegedaan hebben dit seizoen: De voorzitter, de vice, centurio, Pasen, Fluppe, johnne, Tim, d’hoop, h-line, neo, edel en de pidde

Zes……..Het aantal samenwonenden en toekomstige samenwonenden blijft maar stijgen. Na Jelle-Hannelore, Edel en Tine, Hallein en Isabelle, Kristof en Evelien is in komende maanden de beurt aan Paesen en Elien en Tim en Evelien. De keptun krijgt “t moeilijk om dat allemaal bij te houden, een deftige in-stuif helpt natuurlijk om dat allemaal te onthouden. Wink. Wink! Ik wens allen veel succes toe. Ook zij die verhuizen.

Zeven…. Dit is het de plaats, die we dit jaar in de kompetitie behaald hebben. Althans dit zouden de positivo’s onder ons zeggen. De ‘realisten, ‘pessimisten’, de voorzitters van deze wereld zullen wellicht de boodschap verspreiden dat we dit jaar slechts tiende werden. Wat ze ook zeggen, voor mij blijft het zeven.

Acht…..entwintig maart. De dag, dat de kansen van de Belgen om zich gemakkelijk te plaatsen voor het WK, in vlammen ophing en dat na archie-slechte wedstrijd. En blij dat de Bir-leden waren dat ze hiervan getuige konden zijn, om dit live te volgen op tv.

Negen.. Inspiratie viel wat tegen. Voor jullie een zegen. Daarom naar nummer…

Tien Wie anders dan de nummer 10 of ‘tis den tiene’, wist een blondine mij te zeggen. Iemand die dit jaar een vaste plek verwierf in de ploeg en die wederhelft is van mijn sidekick. Mijn side-sidekick dus, mij co-compagnon, mijn rechter-rechterhand. Onze enige echte Sexy Lexy

Elf. Niet te lang blijven bij stilstaan hoor ik jullie zeggen. We krijgen dorst!

Twaalf: Dan richt ik mij tot slot vooral tot het vrouwelijk gezelschap van vanavond. Mijn sidekick richt zich tot de mannelijke supporters. Jullie zijn de twaalfde man van de ploeg. Zonder jullie zou er aan voetballen niet veel zijn buiten spelen en het maken van spel-analyses en het eindeloos bespreken van taktieken. Daarom blijf komen naar de voetbal of naar feestjes of naar…. Dat maakt de voetbal en het hele gebeuren errond des te leuker!

Tot slot het laatste woord aan mijn side-kick, die alles in de goede banen leidde!

Vandaag is er een verrassing. De organisatoren, centurio en de voorzitter, introduceren vandaag, of beter gezegd herintroduceren vandaag de BIR-smuffel. Die was na Spanje x aantal jaar geleden op reis gegaan maar is nu terug alive and kicking. Geniet nog van de rest van de avond en veel plezier nog!

Hoe den Knaepe niet langher sondighde: apologie voor het stoppen met roken

Ik ben gestopt met roken. Waarom? Omdat ik maar een kwartmens meer was. Hoe? Met Champix, een tot nog toe wonderlijk goed werkend rookstopmiddel dat praktisch volledig terugbetaald wordt. Wanneer? Op paaszondag 12 april 2009. Na 12 jaar sigaretten roken. Na een voorbereiding van een maand. Net na Parijs-Roubaix. Tommeke Tommeke. 3 Uur op mijn bed in semi-pseudo-trance geweest op de betere postrock van Sigur Ros, Mogwai, Toman en Slint. Gerookt! Tot mijn keel doorstoken leek door zesentwintig botte aardappelmesjes. Nagedacht! Tot mijn schedel leek open te splijten en mijn hersenen leken op te branden tot wat zij uiteindelijk zullen wederkeren: stof. En mens zou voor minder een leuk concertje in de Kinky Star overslaan.

Liggen. Nadenken. Al die redenen om ermee te stoppen nog eens overpeinzen. De voornaamste redenen om te blijven roken, waren:

- ik kan me verstoppen achter mijn sigaret

- het ligt in mijn karakter en levensstijl om te roken

- roken is een sociaal bindmiddel

- ik ben verslaafd en heb het ook fysiek nodig

Allemaal goeie argumenten om te blijven roken. Echt. Maar zo nietig en compleet verwaarloosbaar als je door het rookgordijn kijkt naar de argumenten om te stoppen. “Ik ben ginne paster dus kgoa nie beginn preekn”, zong Flip Kowlier ergens. Ik ga geen argumenten anti-rook zitten opbraken, tot vervelens toe. Daar zijn boeken genoeg over – het overgrote deel speelt in op het placebo-effect: die boeken zijn je reinste kul, tenzij je er van uitgaat dat dat niet zo is – en ieder mens heeft zijn eigen argumenten en redenen om te stoppen.

Rond 21u rolde ik mijn laatste sigaret. Ze was van een onvergelijkbare schoonheid en klasse. De perfecte, laatste sigaret. In se smaakte ze als elke andere sigaret: in mijn ogen lekker, in de ogen van een niet-roker als het equivalent van een dode mus in je mond. Maar ze smaakte echt fenomenaal goed. Het laatste avondmaal. Je laatste koers. De laatste dag voor het verlof. De laatste keer seks met je bijna-ex-lief. Je vindt het allemaal geweldig omdat je weet dat het de allerlaatste keer is. En die is meestal veel beter dan de eerste keer. Vooral in het kopje. Daarbuiten niet. En daartussenin gaapt de grijze leegte van de talloze 'normale' keren.

Mijn maag keert om als mensen zogenaamde diepzinnige songteksten gebruiken om een zogezegd diepzinnig gevoel onder woorden te brengen. Zich verschuilen achter gezwollen emo-brij met de uitleg dat “die van Coldplay het toch allemaal veel beter kan verwoorden”, noemen wij dat. We zullen het dus maar toeval noemen dat ik tijdens mijn laatste trekjes de slotzinnen van het niet minder dan epoustiflante dubbel-epos Parabol / Parabola van Tool hoorde passeren. Het zijn zinnen die bij zowat elke heuglijke gebeurtenis kunnen gebruikt worden, maar gun mij mijn pleziertje. Bij Tool vertelt de muziek meer dan de woorden en deze twee mogen onder geen enkel beding van elkaar worden gescheiden. Enkel door mensen die denken dat ze dat verdienen omdat ze gestopt zijn met roken. Welaan dan:

“We barely remember what came before this precious moment,

Choosing to be here, right now. Hold on, stay inside …

This body holding me, reminding me that I am not alone in

This body makes me feel eternal. All this pain is an illusion.”

Waarna de muzikale hel losbarst, ik mijn laatste sigaret uitduw en aan mijn volgende leven begin.

Hoe lang zal ik het vol- en vooral uithouden? Speculeren is niet zo aan te raden tegenwoordig. Ik sta bekend als veelroker. En volgens de dochter van mijn grootmoeder heb ik geen greintje karakter. ‘Voor eens en voor altijd’ getuigt van naïviteit en zelfontkenni(ng)(s). Zie Leterme in dat gelijknamige programma. ‘Zo lang mogelijk’ legt een gebrek aan ambitie bloot. Dan maar ‘zolang ik me niet écht genoodzaakt voel te herbeginnen, zowel mentaal als fysiek’.

Ik veerde recht – want niet-rokers dienen energieker te zijn dan die van binnenuit verrottende wandelende teerpoelen. Sorry aan de rokers voor deze terminologie, maar ik sta nu aan de andere kant. Volgens de wetenschap is dit de goeie kant. En de kant van de wetenschap en rationaliteit van haar kant, is altijd de goeie kant. Een toast op de Verlichting. En op Kant. Das kannt? Verdammt ja! Behalve inzake liefde, humor, socialiteit en alle vormen van kunst. Daar is irrationaliteit aangewezen.

Ik veerde dus recht, kon een gesmoord – want er hing nog wat rook in mijn keel – vreugdekreetje niet onderdrukken en begon aan het Grote Witwassen van mijn Zwarte Gewoonten. Alle rookspulletjes ten grave dragen in een plastic zak van de Match – 6 cent voor de doodskist van je jarenlange geliefde, een koopje. Bloemen nog kransen. Tabak, rolblaadjes, aanstekers, lucifers, reservetabak voor in tijden van nood, reserveblaadjes voor in tijden van nood, reservelucifers voor in tijden van nood – ja, ik was verslaafd – filterhulzen, het apparaatje om die vol tabak te schieten, asbakken, tabakresten in mijn baard, weg ermede!

Wie wil beginnen roken, kan donderdagochtend voor mijn deur in die halfvolle vuilniszak een prima starterspakket vinden. Veel plezier ermee.

Ik was dus gestopt met roken. Bespottelijk gemakkelijk eigenlijk. Want iedere roker doet het na een sigaret. The tricky part is dan de volgende sigaret te laten of uit te stellen. De tijd tussen twee sigaretten rekken van het gebruikelijke uur tot een paar weken, maanden, jaren. En in de tijd tussen die twee sigaretten zo weinig mogelijk aan die volgende denken. En gewoon: leven. Het vergt enige voorbereiding. En deze twee woorden:

MENTALE KLIK.

De volgende keer: Stijn ontdekt de wereld (deel 2).

Lofzang op de nieuwe single van Milow

Op zondag 5 april hoorde ik in het voor de rest erg fijne Stubru-programma 'Brussel Vlaams' de nieuwe single van Milow. Ik had daar nochtans niet om gevraagd. Ik was er niet op voorbereid en bliksemsnelle evacuatie behoorde ook al niet tot de mogelijkheden. De gast in het programma, de Australo-Belgische muzikant Gotye, mocht een Belgisch muziekje kiezen. Hij had keuze tussen mooie liedjes van Selah Sue of the Hickey Underworld, iets van die wandelende zaag Koen Buyse of de nieuwe single van Milow, het muzikale equivalent van een Chinese vaas: overgewaardeerd, lelijk in al zijn aspecten, vreselijk ongeïnspireerd en veels te duur. En heerlijk om keihard tegen de muur te kletsen. "Neem dan toch Selaatje Sue of The Hickey!", brulde ik in het diepst van mijn gedachten tegen Evy Gruyaert, die daar woont. Maar neen. Daar kwam Milow al aanzetten met zijn nieuwe single. Hoe die noemt, wil ik niet eens weten. Wat ik wel eens wil weten: wie die mens en zijn nummers gelooft.

En blijkbaar heeft Milow ditmaal wel erg diep moeten graaien in de gapende beerput waar hij zijn inspiratie uit vist. Kan iemand dat stinkende hol eens dichtmetselen, ja? Hoe is het mogelijk. Als er mij iemand kan uitleggen wat er aantrekkelijk is aan de muziek van Milow, doe dat dan gerust. Ik ben benieuwd. FC De Kampioenen is tenminste nog bedoeld om mee te lachen. Milk Inc. is bedoeld om op te dansen en onnozel op te doen. Maar Milow, dat is ni rigoler, ni danser. Dat is afzien jong. Niets inspiratie, een stem zo zoetgevooisd als een met zure melk gevulde lavabo, idiote teksten en doorgaans met een pathetiek waar zelfs de scenaristen van The Bold & The Beautiful een nier zouden voor veil hebben.

Coldplay, Keane, U2, Clouseau, Zornik, Free Souffriau: Milow bevindt zich in goed gezelschap. Geldklopperij op de rug van de gewone mens, noemen ze dat dan zeker? Hadden we daar al niet Vadertje Staat, Stiefmoedertje Telenet, Dame Valentijn en Nonkel Herman Schueremans voor? Maar je krijgt er bij dezen nog iets positiefs voor terug. Wat ik na het horen van de nieuwe single van Milow terugkreeg van positiefs? Dat het gedaan was. Mogelijke bijwerkingen bij het beluisteren: misselijkheid, braakneigingen, lichtelijk suïcidale gedachten, het vernielen van audio-apparatuur, het boeken van een reis naar Laos (volgens mij kennen ze hem daar nog niet), in zichzelf prikken met een botte en roestige vork. Bedankt, Jonathan.

Waarom ik de radio niet gewoon heb uitgezet? Leek me te gemakkelijk. Ik ben geen mietje. Ik heb gegokt en ik heb verloren. Naar de nieuwe single van Milow luisteren is voor mij zoals het voor een beenloze is om de Oude Kwaremont op te rijden op een eenwieler: verschrikkelijk ambetant. Irritant. Hemeltergend. Een aanfluiting van de term 'muziek'. Een etterende schandplek op het Vlaamse muzieklandschap. Mijn respect voor elke muzikant die iets brengt wat een ander niet kan, dat zeker. Respect voor alle Vlaamse muzikanten die iets op poten zetten. Maar die Milow is een regelrechte - CENSORED. Desnoods snijd ik er zelf zijn syrinx wel uit en voer het aan mijn hongerige rottweilers. En zijn hersentjes savoureer ik Hannibal-gewijs met een heerlijke Chianti. Ik ben doorgaans vrij verdraagzaam, maar die Vandenbroeck haalt het slechtste uit een mens naar boven. En zo te horen ook uit zichzelf.

Zo. En nu ga ik verder afwassen.

Ahja. Verregaande research vertelde mij dat de nieuwe single van Milow 'Out of my hands' noemt. Het is voor acht maand.