2006 i(s)(n) Music

2006 was in vele opzichten een opmerkelijk jaar, maar dat interesseert u uiteraard geen zier. Misschien wat nu zal komen ook niet, maar toch: mijn top 10 van platen van het jaar. Een top 20 zou wat gemakkelijker geweest zijn, omdat een jaar samenvatten in slechts 10 platen niet echt mogelijk is. Maar toch. Bij een poging tot top 20 kwam ik er niet uit welke plaat waar moest staan. Dus tot meerdere eer en glorie van Staatssecretaris van Administratieve Vereenvoudiging Vincent "Q is good for you" Van Quickenborne: Mijn Tien Platen Van Het Jaar Tweeduizendenzes! (plus exclusief, nooit eerder vertoond tomaatje: het nummer van het plaatje waarop Orestes' duimklauwtje spontaan nog hoger de lucht in ging.


10. Goose - Bring It On
Redelijk verslavend plaatje uit de West-Vlaamse klei, maar "het klinkt wel alsof het uit Engeland komt". Het is hen misschien al veel voorgedaan en het mag dan nog sterk lijken op wat de Soulwax doet, ik neem een pluim en steek hem waar ze hem willen. Want dit plaatje mag er zijn. En ook: de ideale soundtrack bij een weekendje Center Parcs!
Beste autoscooterssynths van het jaar: British Mode



9. Jerry Lee Lewis - Last Man Standing
The Killer is back. En hoe! 71 jaar oud maar nog meer gevoel voor muziek in elke vezel dan alle hedendaagse grupetto's samen die beweren "piano rock" te maken. Sterf dan toch, Keane, Coldplay, Elton John en Jamie Cullum. Jerry nodigde 22 muzieklegendes uit om hem bij te staan (Mick Jagger, Neil Young, John Fogerty, Jimmy Page, Little Richard, Willie Nelson, en meer van dat moois), wat resulteerde in een prachtplaat van een geschifte oude mens. Tussen de nummers door is te horen dat de man nog amper kan praten, maar als hij zijn muil openzet om te zingen, blijkt dat hij nog steeds in topvorm is. Maar Chuck Berry was beter.
Topkoppelperformance: Pink Cadillac (With Bruce Springsteen)


8. Cat Power - The Greatest
Mooi verlegen meisje met doorrookte stem maakt etherisch soulplaatje voor bij het haardvuur. James, een tijgervelletje en 1 zwart meisje, en snel! Niet overal even sterk, dit album (onevenwichtig is ze wel), maar de wereldnummers in de eerste helft van de plaat doen genoeg met de doorsnee man met een doorsnee hormonenspiegel om very impressed te geraken over dit engelenjong.
Vroegtijdige orgasmes werden genoteerd op:The Greatest



7. Bob Dylan - Modern Times
Magistraal sluitstuk van zijn trilogie die begon met Time Out Of Mind (1997) en de opvolger Love And Theft (2001). Hoe misleidend de titel ook moge zijn, Bawb probeert geen nieuwe wegen te bewandelen maar blijft trouw aan zijn folk- en countryachtergrond. Naast Jerry Lee en Neil Young bewijst Bob dat ouwe zakken het nog kunnen. Voel u vooral niet aangesproken, Daltrey en Towshend van The Who (slechte plaat), Red Hot Chili Peppers (brol) en Johnny Cash (dood).
Beste schijnbeweging om te schijnbewegen dat dit een uptempo-plaat zal worden:Thunder On The Mountain

6. Regina Spektor - Begin To Hope

Heerlijk toegankelijk plaatje van een Russisch-joodse emigrante - hehe - die er nu eens wel, dan eens niet sappig uitziet. De nummers klinken wél allemaal even sappig en lieflijk. Een stem om stieren mee te castreren, een sound om boekenkasten te doen heupwiegen en een variatie in de sterke nummers om niet enkel U, maar ook You, Vous en Sie tegen te zeggen.

Meest inhoudrijke en er toe doende uitgesproken Russische zinnen van het jaar: Après Moi

5. My Morning Jacket - Okonokos
Dubbel live-album dat er voor zorgt dat Orestes nog steeds stenen kloten krijgt als hij er aan denkt dat hij muesli moest mixen in plaats van naar MMJ te gaan kijken op Pukkelpop. De groep klinkt 10 keer beter dan op plaat (en hun vorige was al zo'n voltreffer van formaat), zijnde: Hard, Heterogeen, Hartverwarmend en vooral: Heerlijk.
En toch ben ik nog steeds van overtuigd dat de barman van 't Krawietelke zanger Jim James is.

Het beste bewijs dat mannen met baarden géén slechte smaak hebben: One Big Holiday

4. The Knife - Silent Shout
Vreemd plaatje hoor, dit. Eccentriek, koud, bevreemdend; in 1 woord: Scandinavisch. Verrassing van het jaar, toch wel. Er valt zelfs vrij weinig over te zeggen. Of toch: plaat van het jaar als de volgende drie niet waren uitgekomen.
Kopstoot van het jaar (naast die van Zidane en hondje P.): We Share Our Mother's Health

3. Neil Young - Living With War

Snoeihard (tekstueel dan toch) album van de eeuwige loner die maar prachtplaten blijft uitschijten (Prairie Wind uit 2005!) en vorig jaar bijna geveld werd door een hersenbloeding. De plaat is, zoals wel meer bij protestplaten, zowel tijdloos als brandend actueel. Have you seen the flags of freedom/What color are they now? Rockend, catchy en met een hoog meezinggehalte, zoals altijd. De plaat ramt de realiteit als een uppercut in je strot, maar anderzijds zijn de nummers bloedmooi. Als Neil het niet deed, zou niemand het gedaan hebben. Waarvoor dank. Echt.
Beste niet mis te verstane songtitel van het jaar: Let's Impeach The President (met George W. zelf als eenmansachtergrondkoortje!) en Shock And Awe (Condoleezza Rice!)

2. The Divine Comedy - Victory For The Comic Muse

Net wanneer je denkt dat "dandy" Neil Hannon (zowat de meest onderschatte singer-songwriter van de voorbije tien jaar) zijn hoogtepunt bereikt heeft, komt-ie alweer aanzetten met een plaatje waarvan je denkt: nou, is me dat even de plaat die alle andere muziek overbodig maakt. Victory is zijn zoveelste topper op rij en het wordt eens tijd dat hij dezelfde aandacht krijgt als geestverwanten Sufjan Stevens, Rufus Wainwright, Morrissey, Dave Davies en Oscar Wilde. De beste songschrijver van zijn generatie, teksten die zo tongue-in-cheek zijn dat Morrissey er weemoedig van wordt. Maar vooral: oorverdovend mooie en intelligente popnummers. Een gitaartje hier, wat strijkers daar, een orgeltje ginder en daarover de stem van Hannon die alles verbindt. Geniaal gewoon. Gewoon geniaal.
De 11 sterkste nummers van 2006: To Die A Virgin, Mother Dear, Diva Lady, Lady Of A Certain Age, Light Of Day, Threesome, Party Fears Two, Arthur C Clarke's Mysterious World, Plough,Count Grassi's Passage Over Piedmont, Snowball in Negative

1. Tool - 10.000 Days

Lichtjes teleurstellend album voor Tools doen, maar toch met mijlen voorsprong mijn plaatje van het jaar 2006. 76 minuten pure muzikale virtuositeit, gecreëerd door 4 mensen die zich geen bal aantrekken van wat de wereld doet en denkt. Zij doen hun ding, en zij doen dat magistraal goed. Niet zo goed als op Lateralus of Ænima en ook helemaal anders, maar nog steeds even groots, technisch, complex, opwindend en alle kanten uitschietend. Metal zoals metal eigenlijk zou moeten klinken. Metal voor niet-metalliefhebbers. Of zoals Jan Bleyens het op www.goddeau.com schrijft:

"Sinds Led Zeppelin heeft wellicht geen enkele band zo onwerelds geklonken door uitermate menselijke muziek te maken. 10,000 Days bevestigt en bekrachtigt wat al geweten was: Tool staat zowel in de hedendaagse muziek als in de muziekgeschiedenis buiten categorie. De discografie van de groep is ver verheven boven een terminologie van ‘beter' of ‘best'; enkel de wispelturigheid van ‘liever' en ‘liefst' is van toepassing. 10,000 Days vergroot de keuzemogelijkheden, maar verandert niets aan de wetmatigheden van de meesterhand."
Amen. Tot in 2011, Tool. En op Rock Werchter 2007.

Beste Bon Jovi-impressie door het gebruik van de "zingende gitaar" door middel van de legendarische "zingdarm": Jambi

Eveneens sterke plaatjes: Belle & Sebastian, Isobell Campbell & Mark Lanegan, Elvis Costello & Allen Toussaint, Joan as Policewoman, Yeah Yeah Yeahs, Mastodon, Willard Grant Conspiracy, Arctic Monkeys, Bruce Springsteen, The Zutons, Triffids, Sufjan Stevens, Tropicalia, Johnny Cash, Tom Waits, Ali Farka Touré, Joanna Newsom, Muse, Thom Yorke, The Mars Volta, The Raconteurs.