Tanden. Als je ze niet voelt, let je er niet op. Maar als ze beginnen te irriteren, besef je dat ze er wel degelijk zijn. Maar dat heb je ook bij mensen.
"Menigeen zit met angstzweet in de wachtkamer van de tandarts. Een groot aantal verschijnen er niet eens. Met allerhande huis, tuin en keukenmiddelen proberen ze de pijn te stillen. Als de tientallen aspirientjes niet meer helpen gaan er watjes met cognac of kruidnagels in de rotte kies om toch maar enige verlichting te vinden. Als ze dan uiteindelijk toch bij de tandarts belanden is dit meestal in het weekend of laat in de avond, de dienstdoende tandarts zal dan niet veel geduld kunnen opbrengen."
Story of my life. Al zal dat het een en ander ook wel te maken hebben met een - er bestaat dus toch nog iets als gerechtigheid - nu op rust zijnde kauwapparatenbeulzak van een ex-tandarts. Want volgens mij is de waarschuwing "het zal hier en daar wat piepen en knarsen, als je pijn voelt moet je maar je hand opsteken" niet echt evenredig met een kwartier lang zitten trekken en torsen, kraken en barsten. Moest hij het dan nog met zijn handen doen, maar neen, mijn tandarts trekt met zijn rechterbeen. En wat is het eerste waar een mens dan aan denkt? Tetten ja, maar die gedachte is redelijk chronisch. Zijn hand opsteken? Yeah right. Neen, zijn hand afknauwen zodat zijn bloed zich vermengt met het mijne - maar dat zou dan in mijn mond zijn, dus beter niet -, zijn oogbollen wat uitboren met een van zijn zo geliefde diamantboortjes - waarom moeten ze die foltertuigen altijd eens testen - ....zzzzzZZZIIIIIIIII! Brrr - alvorens ze 's mans mond binnen gaan, ze weten toch dat ze zullen werken? -, en ten slotte zijn glockenspiel wat van vorm veranderen met zijn wijde assortissement aan tangetjes, zaagjes en hamertjes. Maar gelukkig is de man nu op rust en reken maar dat hij nu zijn in bloed, pijn en tandbeen gedrenkte fortuinen zit te tellen en zich geen hol aantrekt van de holtes die hij achtergelaten heeft in menigeens mond én - noodgedwongen - geheugen. En dat hij een uiterst pijnlijke dood mag sterven. Iets met 100 hongerige ratten ofzo. Of misschien dat het 'How to make Molotovcocktails'-boeksken mij toch nog van dienst kan zijn.
Maar on second thought deed de brave man gewoon zijn werk en ben ik een kleinzerig ventje.
Maar 1 ding staat vast. Blokken met gierende tanden is niet aangeraden. Er staat zelfs nog een tweede ding vast (dat kan ook niet anders, met al dat gevijs). Nogal wonderbaarlijke vettige haarbollen onder ogen komen onder dezelfde omstandigheden is nog minder aangeraden. Dus moed ik al mijn moet samenschrapen en het gewoon doen. Zoals in zo veel gevallen. Maar te beginnen bij een bezoekje aan een humaner tandarts.
0 reacties:
Een reactie plaatsen