Op zondag 5 april hoorde ik in het voor de rest erg fijne Stubru-programma 'Brussel Vlaams' de nieuwe single van Milow. Ik had daar nochtans niet om gevraagd. Ik was er niet op voorbereid en bliksemsnelle evacuatie behoorde ook al niet tot de mogelijkheden. De gast in het programma, de Australo-Belgische muzikant Gotye, mocht een Belgisch muziekje kiezen. Hij had keuze tussen mooie liedjes van Selah Sue of the Hickey Underworld, iets van die wandelende zaag Koen Buyse of de nieuwe single van Milow, het muzikale equivalent van een Chinese vaas: overgewaardeerd, lelijk in al zijn aspecten, vreselijk ongeïnspireerd en veels te duur. En heerlijk om keihard tegen de muur te kletsen. "Neem dan toch Selaatje Sue of The Hickey!", brulde ik in het diepst van mijn gedachten tegen Evy Gruyaert, die daar woont. Maar neen. Daar kwam Milow al aanzetten met zijn nieuwe single. Hoe die noemt, wil ik niet eens weten. Wat ik wel eens wil weten: wie die mens en zijn nummers gelooft.
En blijkbaar heeft Milow ditmaal wel erg diep moeten graaien in de gapende beerput waar hij zijn inspiratie uit vist. Kan iemand dat stinkende hol eens dichtmetselen, ja? Hoe is het mogelijk. Als er mij iemand kan uitleggen wat er aantrekkelijk is aan de muziek van Milow, doe dat dan gerust. Ik ben benieuwd. FC De Kampioenen is tenminste nog bedoeld om mee te lachen. Milk Inc. is bedoeld om op te dansen en onnozel op te doen. Maar Milow, dat is ni rigoler, ni danser. Dat is afzien jong. Niets inspiratie, een stem zo zoetgevooisd als een met zure melk gevulde lavabo, idiote teksten en doorgaans met een pathetiek waar zelfs de scenaristen van The Bold & The Beautiful een nier zouden voor veil hebben.
Coldplay, Keane, U2, Clouseau, Zornik, Free Souffriau: Milow bevindt zich in goed gezelschap. Geldklopperij op de rug van de gewone mens, noemen ze dat dan zeker? Hadden we daar al niet Vadertje Staat, Stiefmoedertje Telenet, Dame Valentijn en Nonkel Herman Schueremans voor? Maar je krijgt er bij dezen nog iets positiefs voor terug. Wat ik na het horen van de nieuwe single van Milow terugkreeg van positiefs? Dat het gedaan was. Mogelijke bijwerkingen bij het beluisteren: misselijkheid, braakneigingen, lichtelijk suïcidale gedachten, het vernielen van audio-apparatuur, het boeken van een reis naar Laos (volgens mij kennen ze hem daar nog niet), in zichzelf prikken met een botte en roestige vork. Bedankt, Jonathan.
Waarom ik de radio niet gewoon heb uitgezet? Leek me te gemakkelijk. Ik ben geen mietje. Ik heb gegokt en ik heb verloren. Naar de nieuwe single van Milow luisteren is voor mij zoals het voor een beenloze is om de Oude Kwaremont op te rijden op een eenwieler: verschrikkelijk ambetant. Irritant. Hemeltergend. Een aanfluiting van de term 'muziek'. Een etterende schandplek op het Vlaamse muzieklandschap. Mijn respect voor elke muzikant die iets brengt wat een ander niet kan, dat zeker. Respect voor alle Vlaamse muzikanten die iets op poten zetten. Maar die Milow is een regelrechte - CENSORED. Desnoods snijd ik er zelf zijn syrinx wel uit en voer het aan mijn hongerige rottweilers. En zijn hersentjes savoureer ik Hannibal-gewijs met een heerlijke Chianti. Ik ben doorgaans vrij verdraagzaam, maar die Vandenbroeck haalt het slechtste uit een mens naar boven. En zo te horen ook uit zichzelf.
Zo. En nu ga ik verder afwassen.
Ahja. Verregaande research vertelde mij dat de nieuwe single van Milow 'Out of my hands' noemt. Het is voor acht maand.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen