Orestes' Tales from Urban Bohemia

2010 in muziek: de beste platen uit het buitenland

2011-01-02T02:19:00.005+01:00

1. Arcade Fire - The Suburbs

Vier dagen werken op de bloedhete festivalweide van Werchter, de zondagavond een verschroeiend concert van Arcade Fire, de volgende dag naar de kantoren van Universal Belgium in Zaventem om de nieuwe plaat van de groep te beluisteren in avant-première. Via een tijdelijke stream, samen met een Franstalige journalist en (jub) van Humo. Ondanks de ongelofelijke kater was ik vanaf de eerste beluistering verkocht en de plaat zou, na het uitkomen begin augustus, amper nog uit mijn cd-lader komen.

Ik mocht die dag ook groepslid Tim Kingsbury opbellen, en slaagde er ondanks mijn houten kop toch in hem een paar vragen te stellen. Hij gaf antwoorden. Hierzo.

2. Beach House - Teen Dream

3. The National - High Violet

4. The Black Keys - Brothers

5. The Divine Comedy - Bang Goes The Knighthood

6. Tame Impala - Innerspeaker

7. Perfume Genius - Learning

8. Midlake - The Courage of Others

9. Black Mountain - Wilderness Heart

10. Vampire Weekend - Contra

En verder 11. Yeasayer - Odd Blood 12. Band of Horses - Infinite Arms 13. Antony & The Johnsons - Swanlights 14. These New Puritans - Hidden 15. Neil Young - Le Noise. Aan allen: dank!

Intrigerende singles: The Knife - Colouring of Pigeons (uit de elektronische Darwin-opera Tomorrow in a year), Janelle Monae - Tightrope, Avi Buffalo - What's it in for?

2010 in muziek: de beste Belgische platen

2010-12-25T14:03:00.013+01:00

10. Steven H - Ik, Steven H

9. Triggerfinger - All This Dancin' Around

8. The Van Jets - Cat Fit Fury!

7. Arno - Brussld

6. Admiral Freebee - The Honey & The Knife

5. Marvelas Something - Marvelas Something

4. Marble Sounds - Nice Is Good

3. The Black Box Revelation - Silver Threats

2. Amatorski - Same Stars We Shared

1. Balthazar - Applause

Ook niet mis: Broken Glass Heroes - Grandchildren of the Revolution, Rauw & Onbesproken - Contradictio In Terminis, Absynthe Minded - Fill Me Up, Baloji - Kinshasa Succursale, Willem Vermandere - Alles Gaat Over, Netsky - Netsky, Buurman - Mount Everest, Drums are for Parades - Master, Mintzkov - Rising Sun, Setting Sun, The Go Find - Everybody Knows It's Gonna Happen, Only Not Tonight, Meuris - Spectrum, My Little Cheap Dictaphone - The Tragic Tale of a Genius

Schoonste liedjes van 2010: Amatorski - The King, Balthazar - Blood Like Wine en Stromae - Alors on Danse

It’s a wonderful life

2010-03-12T11:06:00.013+01:00

Een week voor ik 27 word, pleegt Mark Linkous, alias Sparklehorse, zelfmoord. Niet dat het er iets mee te maken heeft, maar ik verwijs bij deze graag naar de Forever 27 Club, ‘a group of influential rock and blues musicians who all died at the age of 27, sometimes under mysterious circumstances’. Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison en Kurt Cobain. Voor altijd 27. Mark Linkous was 47.

Zondagmiddag 7 maart pleur ik mijn computer aan en stuik ik op e-mails, telexen en Facebook-berichten, verklarende dat Mark Linkous het nu eindelijk wel heeft gehad met dat ‘wonderful life’. Fuck. Klop. De man die melancholische, breekbare en minimalistische fluisterliedjes koppelde aan poepsimpele rocksongs, teksten over ongebreidelde levenslust perfect naast gitzwarte depressiviteit zette en altijd waarachtig klonk, is er dan toch, na vele voorgaande pogingen, in geslaagd zijn bij voorbaat verloren ‘pursuit of happiness’ te beëindigen. Met een knal.

Eels. Grandaddy. Mercury Rev. Sigur Ros. Mogwai. Nick Cave. Radiohead. En Sparklehorse. Ze voldoen alle acht aan de reeds vermelde muzikale kenmerken. Alle acht waren ze eind jaren ’90 bepalend voor mijn muzikale opvoeding, deel II. Deel I was begin tot midden jaren ’90, toen ik instinctmatig, uit gemak en uit naïviteit ‘rockmuziek van die tijd’ beluisterde. Nirvana, pre-Kid A-Radiohead, Smashing Pumpkins, Oasis, REM, dEUS. En ook Biohazard, Metallica, Sepultura en Pantera. Ik was een KSA-jongen. Via de Acht kwam ik geleidelijk te weten dat er Meer was.

‘Beautiful Freak’ (1996), ‘The Sophtware Slump’ (2000), ‘Deserter’s Songs’ (1998), ‘Agaetis Byrjun’ (1999), ‘Come On Die Young’ (1999) ‘The Boatman’s Call’ (1998), ’OK Computer’ (1997) en ‘Kid A’ (2000) en ‘vivadixiesubmarinetransmissionplot’ (1995) leidden me rond de wissel van millennia in de juiste richting. Het zijn stuk voor stuk absolute wereldplaten en ze zullen bij leven en welzijn altijd in mijn persoonlijke top 25 aller tijden blijven plakken. Voor elke generatie blijft de muziek die je ontdekt in je jeugdjaren de meest bepalende en belangrijkste. Welaan dan.

‘vivadixiesubmarinetransmissionplot’ uit 1995 is de debuutplaat van Sparklehorse, de schuilnaam van Mark Linkous. Ik leerde ze kennen via de irc-chatbox #stubru. Tegenwoordig wordt er op die radiozender gekleuterd over de leuter van Lady Gaga en de derde tepel van Lily Allen, maar in die jaren mocht het nog over muziek gaan. Op naar de geweldig rijke cd-verzameling van de Roeselaarse bib. In vergelijking met haar equivalent in Gent zet de Roeselaarse bib ze niet enkel in haar blootje, ze stroopt ook haar vel er af en peuzelt haar ingewanden op. Roeselare rules. Qua bib. Gent – Roeselare: 361-1. Maar die ene eerreddende goal is wel een beauty.

‘vivadixiesubmarinetransmissionplot’ telt 16 liedjes. Die gaan van spaarzaam melancholisch gefluister (‘Homecoming Queen’, ‘Spirit Ditch’ ‘Gasoline Horseys’) over simpelweg bedwelmend breekbaar en mooi (‘Saturday’, ‘Heart of Darkness’, ‘Sad & Beautiful World’, Cow’, ‘Weird Sisters’, ‘Most Beautiful Widow in Town’) tot poppy en minder poppy rechttoe rechtaan rocknummers, maar ook altijd uitgebeend (‘Rainmaker’, ‘Hammering The Cramps’, ‘Tears on Fresh Fruit’ en de perfect meebrulbare radiosingle ‘Someday I Will Treat You Good’).

Een perfecte plaat in al zijn eenvoud en spaarzaamheid. Een plaat voor alle tijdstippen en gevoelstoestanden, maar ze geeft pas al haar geheimen prijs later op de avond, wanneer iedereen al naar huis is en debreekbare stem van Linkous door de sigarettenwalmen priemt. ‘Sad & Beautiful World’ mag naast ‘Loro’ van Pinback staan als prototype van het ultieme duyster-lied: simpel, traag en gedrenkt in tomeloze weemoed en oorverdovende zoetheid. Zijn volgende vijf albums zouden nooit zijn debuut overklassen.

De bedenker van dit alles, Mark Linkous was een geniale treurwilg. Een man op zoek naar een glimlach in tijden waarin geluk en prestatiedrang de kasseien zijn op de weg naar een beter leven. Mark Linkous modderde maar wat aan in zijn leven, maar zijn talent haalde het steeds van zijn zelfdestructieve karakter. In 1996 mocht hij dankzij het succes van ‘vivadixiesubmarinetransmissionplot' touren met Radiohead, wat resulteerde in een overdosis in een Londense hotelkamer. Hij overleed in de armen van de ambulanciers – zijn hart stond letterlijk stil - maar na een paar minuten kon hij weer tot leven gewekt worden. Bij de daaropvolgende operatie verloor hij bijna zijn twee benen en hij zou zes maanden moeten rondkarren in een rolstoel.

In oktober vorig jaar zag ik Sparklehorse aan het werk in de Handelsbeurs, samen met de Oostenrijkse laptopmuzikant Fennesz. Lees het verslag hierzo. Het werd mijn voorlaatste eresaluut aan een surrealistisch genie van deze tijd. Ook nog in 2009 was hij aan het werk met Danger Mouse en David Lynch voor het project ‘Dark Night of the Soul’.

Mark Linkous schoot op 6 maart in een steegje zijn hoofd aan flarden met een shotgun. Hij heeft nog drie uur geleefd. Probeer het je vooral niet voor te stellen. Hij werd met "extensive facial and cranial trauma" gevonden. Dat zijn de eerste berichten. Later blijken die aangepast te zijn naar: “Mark Linkous heeft zich door het hart geschoten en hij overleed ter plekke.” Hoe het ook zij, het is duidelijk dat hij deze keer zeker wilde zijn. Mark toch.

Mark Everett van eels maakt al jaren even magistrale muziek die altijd balanceert tussen minimalistisch melancholisch en orkestraal, tussen zwartgalligheid en fijnzinnige humor. Op zijn laatste plaat ‘End Times’ (…) is die relativerende humor die zijn teksten altijd kenmerkte, ver te zoeken. Ze is gedrenkt in donkere poelen van depressie en levensmoeheid. Doe het niet, Mark. Geef die man een nieuw lief, en vlug wat.

May all your days be gold my child.

2009 in muziek

2009-12-28T13:39:00.022+01:00

Internationaal

1. The Low Anthem - Oh My God, Charlie Darwin

2. Mastodon - Crack The Skye

3. Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz!

4. Florence & The Machine - Lungs

5. Dan Auerbach - Keep It Hid

6. eels - Hombre Lobo

7. Grizzly Bear - Veckatimest

8. Joe Gideon & The Shark - Harum Scarum

9. M. Ward - Hold Time

10. Glasvegas - Glasvegas

en 11. Andrew Bird - Noble Beast 12. Bat For Lashes - Two Suns 13. The xx - XX 14. Fever Ray - Fever Ray 15. Monsters Of Folk - Monsters Of Folk.

Nationaal

1. The Hickey Underworld - The Hickey Underworld

2. Toman - Where Wolves Wear Wolf Wear

3. The Bony King Of Nowhere - Alas My Love

4. Kapitan Korsakov - Well Hunger

5. Isbells - Isbells

6. Team William - Team William

7. Absynthe Minded - Absynthe Minded

8. Das Pop - Das Pop

9. Dez Mona - Hilfe Kommt

10. Waldorf - Twelve Seconds To None

Single van het jaar: The Big Pink - Velvet

C, of: dagen met een lief

2009-11-19T15:04:00.026+01:00

15 Augustus 2009. Gent. Waar anders. Vrijgezellendag Jelle. De laatste dag van zijn oude leven. De eerste dag van mijn nieuwe leven. Zwischen Koren- en Groentenmarkt. Een spichtige en spiedende Miss Komkommer met koren op haar molenwiekende ledematen. Kom, hongerig en mager stadsduifje, kom. Dag vreemde vrouw. Vrouw met vele dromen. Onze tijd zal wel komen. Maar wisten wij toen veel. Ieder gaat zijn 's weegs. Ieder het ongehuwde levenseinde van respectieve kameraad/kameradin gaan vieren.

Een steak pepersaus, enkele Keizeren Karel, een handvol 'ambianceketen' waar geen weldenkende kat zich vertoont en enkele handen vol halveliters Jupiler later: "Jeetje, jij bent het! Dag Charlotte. Drankje? Dankje. Wiebenje?" Gepraat, gelachen, gedronken, gezwamd, gekennismaakt, geflirt (corrigeer je me hier even indien dit niet klopt, lief?), gepatersholfeest. En dan zond je me aan je voordeur weg. Gelukkig maar. Ga heen, beDuvelde jongeman, we'll meet again. Bis bald, S. Toet de noaste kji, C.

Drie maal de maancyclus later. 11 November. Wapenstilstand. Niks van. Koekenbak. Ligt zij in mijn armen. Ik in de hare. Vertel ik haar alles. Zij aan mij. Deel ik alles met haar. Zij met mij. "Proficiat, hoor. Maar waar zie je jullie binnen 2 jaar staan?" Is een vraag die me vriendelijk doch kordaat werd toegeworpen vanuit wel erg trouwlustige kringen. Stierenstront. Drie dagen. En dan nog drie. En dan nog eens. Ad infinitum desnoods, maar telkens drie dagen vooruitkijken en weten dat ik haar de volgende drie dagen ook graag zal zien.

Top over kloten verliefd, edele heren en dames van de jury. Als een onnozel kalf. Ik heb geen verweer. Het juiste meisje op de juiste plaats op het juiste moment. Zonder voorbedachte rade. Ik pleit schuldig. Ik zal mijn tijd met haar aanvaarden, al is het levenslang. Maar geef me eerst drie dagen. En dan nog eens. En dan nog eens. Ach.

Zij is mijn zoete zonde, zij is mijn zelige zielsverwante. Zij kent mij, zij begrijpt mij. Zij enthousiasmeert mij, orgasmeert mij en onbewust programmeert zij mij. Ze is mijn verre lieveling als ze mijn dichtbije lieveling niet is. Zonder wee- dan wel dee- laat staan tweemoedig te worden. Zij is de stralende lente op twee benen, zij is een hele wei vol dartel geveulente. Een weinig harige marmotte, die Charlotte. Zij is mijn epoustiflante bevlekte allochtone Professor Doctor in de Neurologie to be.

Zij is mijn lief. Voor de volgende drie dagen.

Zaterdag 3 oktober

2009-11-03T20:58:00.000+01:00

30 Dingen die ik nog wil doen voor ik 30 word

2009-09-04T17:03:00.003+02:00

1. 27 worden

2. Een degelijke, leuke, boeiende, motiverende, goedbetaalde, creatieve, uitdagende, swingende en sexy, afwisselende job vinden. Of anders iets bij De Post of in de Volvo.

3. Bouwgrond noch nageslacht verwerven, so help me god.

4. Mijn gitaarexpertise verder doen reiken dan de intro dan ‘Seven Nation Army’, ‘Come As You Are’, ‘A.M. 800’ en het riedeltje van ‘Loro’. Ruim 10 jaar te laat, maar kom.

5. Haast niet te ontwijken huwelijken van kameraden en kameradinnen mee helpen opluisteren: Jelle & Hannelore, Edel & Tine, Frederik & Isabelle, Kristof & Eveline, Olivier & Eline, Tim & Eline. Doffe ell… Doffe –e op het einde van elke meisjesnaam. We wensen hen het beste! Ook bijzonder goed bezig maar nog niet trouwrijp: Alexander & Anneleen, Tom & An-Sophie, Vangi & Reinhold, Nina & haar ego, Stijn & Evy, Basko & Bobientje.

6. Een normaal bioritme aankweken. Wat voor mij dus abnormaal zou wezen. Want het huidige is bespottelijk. Crazy nights & lazy days. No more. Met het goud in het bekkie van de morgenstond zal ik elke dag opnieuw de hele dag mooie dingen kunnen kopen. Jaja. Oh oh. Ho ho.

7. Naar New York gaan. De afspraak die ik zo’n 5 jaar geleden maakte met O, P en A naleven, dus. Zonder vrouwen, zonder Vlaamse schlagercatalogus, zonder vliegbrevet, zonder moeite, zonder slag, zonder stoot. Maar eerst een jaar werken en O herovertuigen van de afspraak.

8. Op mijn 27ste niet worden zoals vele van mijn helden: een lijk. Jim Morisson, Janis Joplin, Brian Jones, Jimi Hendrix, Kurt Cobain.

9. Indien dat lukt : 28 worden.

10. De Russische klassiekers eindelijk eens lezen. En mijn eigen West-Vlaamse neo-magisch-realistische semi-persiflerende fantasy schelmenroman met invloeden uit West-Afrika en de betere Oezbeekse filmische acid dinnerjazz, schrijven. Titel: “De Warempelheid van het Onbekend Geachte”. 23ste Druk tegen 2025, I shit you not.

11. Niét kaal worden. Alle omens wijzen de goeie richting uit. Oost.

12. Tool nog 1 allerlaatste keer zien/horen/voelen optreden. Geleden van 2006, laten we hopen op 2011-12. Dan zal het vat wellicht af zijn daar. Deze beloften ook dringend eens live checken: David Bowie en Nick Cave.

13. Teruggaan naar Barcelona, Lissabon en Durbuy: plekken die me nauw aan het pikzwarte hart liggen. Om allerlei duistere en minder duistere redenen.

14. Een fijne jeugdherberg opstarten in Gent. Er is er maar eentje – De Draecke – en die zit elke dag voller dan de maat ooit zal wezen. Wie mij de nodige fondsen wil schenken, sture mij als de wiedeweerga een gele briefkaart met daarop het antwoord op de volgende vraag: Wie gaat dat allemaal betalen?

15. Van straat opgeraapt worden door een guitig vrouwspersoon die het ver zal brengen. Ik zal het dan later wel eens gaan terughalen. Als ik eens vijf minuten tijd heb.

16. Eens iets doen rond muzikale genieën als Milow, Koen Buyse, Johnny Borrell, Jason Mraz en Bono. Een blok beton bijvoorbeeld.

17. Het kleur ‘octarijn’ uitvinden. Of eerder: ontdekken. Octarijn is de kleur van toverij. De proefnemingen zijn in een vergevorderd stadium. Tegen 2050 zal de wereld vol octarijne voorwerpen zijn en is er geen sprake meer van het gebruik van fossiele brandstoffen.

18. Op televisie kijken naar de eedaflegging van de eerste president van België: Frank Vandenbroucke. Van België. Niet van Vlaanderen. Da’s nog even wachten. We laten de Saksen-Coburgs terug los in het wild en drijven Laurent terug het water in. We verkopen al hun bezittingen en geven al het geld terug aan de negertjes van de Congo. Afgekapte handjes kunnen we jammer genoeg niet meer terug aanzetten.

19. In de Balzaal van de Vooruit het herenigde Led Zeppelin zien. Of The Who. Of Pink Floyd. Of The Kinks. Of The Beatles. Of The Velvet Underground. Of The Doors, Of Nirvana. Of Michael Jackson. Of Elvis. Of Grandaddy. Of de orginele K3. Of de Helmut Lotti mét haar. Of De Confetti’s. Of Dikke Ronny. Of op z’n minst eindelijk eens smakelijk bier, en geen Maes uit een bekertje.

20. Een barbecue aansteken en beheren, tot grote tevredenheid van de genodigden en hun magen.

21. De paus, zijn naasten en hun vele dochters vastbinden aan hun armen – niet hun benen – aan een boom in een duister park aan de rand van Johannesburg en hen na een drietal weken vragen hoe ze nu aankijken tegen de aidsproblematiek en het gebruik van voorbehoedsmiddelen.

22. Intussen 29 worden en een jaar lang het cijfer 3 negeren, en uitspreken noch schrijven.

23. Alle bomen, planten en diersoorten die hieromtrent voorkomen, kunnen benoemen op zicht en desgewenst, naargelang de situatie, de sfeer en het gezelschap, één of twee bijzonderheden dan wel knotsgekke anekdotes oprakelen over de desbetreffende soort. Waarvoor dank, “Bomengids van Europa” en “Deltas Grote Natuurgids”. Gepaard gaande hiermede: kennis van sterren, hun beelden en planeten terug bijschaven. Altijd fijn bij al dan niet zwoele zomeravonden.

24. Een tandje bijsteken. Of meer.

25. Het gat in de markt ontdekken. Of de markt in het gat. In de ozonlaag bijvoorbeeld. Munt slaan uit een gat in de lucht. Of het op z’n minst springen. Zonder polsstok. Jelena Isinbayeva’s gat. Hoeveel zou dat waard zijn. En is ze te vangen voor 1? 1 Gat in de markt. Maar wat, waar en hoe het te vinden? Of vindt dat gat jou? En hoe merk je dan dat het je gevonden heeft? Is een gat niet onzichtbaar en vreselijk leeg? En hoe moet je er ooit iets uithalen zonder er eerst iets in te steken? Lees de in 2017 te verschijnen werkmap van mijn hand: Het gat in de markt en hoe er uit te halen wat er nu nog niet in zit.

26. Culturele activiteiten in eigen land doen, met de energieke steun van Vlaanderen Vakantieland en Erika Vanthielen. Na al zo’n 1000 maal de St-Baafskathedraal gepasseerd te hebben, eindelijk eens genoeg pasmunt op zak hebben om het Lam Gods te gaan bekijken. Het Hellend Vlak van Roncquières zien en tenvolle beleven. De 3 B’s der Wansmaak Brugge, Blankenberge en Bokrijk platbranden. Mini Europa wekelijks bezoeken. Een groots opgezette meerdaagse en door InBev gesponsorde kroegentocht doen in Bachten de Kupe, de streek van Dendermonde of de diepe Kempen. Joke Schauvliege bij elk van deze activiteiten niet vergeten uit te nodigen.

27. De Charlatan verlaten met een fijn en voldaan gevoel.

28. De aanstormende, schuimbekkende en van talent overlopende generatie makers van liederen in het Gentse blijven volgen. Das Pop! The Bony King of Nowhere! Absynthe Minded! The Subs! Team William! Waxdolls! Lady Linn! Kapitan Korsakov! The Van Jets! Moiano! Briskey! Gabriel Rios! Flip Kowlier! The Future Dead! The Sophomore Jinx! Nova Zembla! Tiny Legs Tim! Moony! The Germans! Violent Husbands! Dijf! Maya’s Moving Castle! Uberdope! The Hong Kong Dong! Trixie Whitley! Rye Jehu! Intergalactic Lovers! Superlijm! Penguins Know Why! De wederopstanding van Raketkanon! Jim Cole! Pornorama! Barbie Bangkok! Waldorf! Cosmic Fools! Monogold! Wallace Vanborn! Drums are for Parades! Tokota! Zinger! Arquettes! Walter De Buck! Man toch! Neen, Sioen, neen. En neen, Quinte van ABN, neen.

29. En als niets van deze 28 punten lukt: naar Mombasa, Kenia, trekken.

30. Op 14 maart 2012, ergens in de vooravond: ofwel de aanstormende 3 hartelijk ontvangen ofwel pillen nemen. Véél pillen. Tot nader order wordt het, bij leven en welzijn, volmondig a)!

Cocktailavond BIR: dé speech van de Keptun

2009-06-17T16:08:00.007+02:00

Op 30 april 2009 werd ten huize van steller dezes de zoveelste editie van het in BIR-kringen nogal befaamde cocktailfeest gegeven. Hoelang ik achteraf heb zitten schrobben op de resten van de zéér dodelijke en voor maag en vloer bijzonder hardnekkige BIR-smuffel (een gifgroene cocktail waarvan het recept angstvallig in de BIR-kluizen bewaard wordt), doet er weinig toe. Het was geweldig. Ook al weet niemand meer wat er allemaal gebeurd is die avond. Daarom was het geweldig.

Flarden, dat wel. Zoals mensen die met een sympathieke verkeerspaal een diepzinnig existentialistisch-filosofisch gesprek voeren, het verschijnen van twee Britten waarvan niemand weet van waar ze kwamen en vooral: waarom en hoe, het F. Mercury-gewijs openscheuren ener sjurt van Freddie's vervanger hier op aarde door met lillende billen gillende groupies, en natuurlijk de nu al historische speech van onze kapitein en fulltime Sexy Motherfucker Joop. Joop is een intergalactisch wezen en speler, keeper én persoonlijkheid van elk minivoetbaltornooi waar we durven verschijnen. Hieronder vindt u de integrale tekst van de redevoering. Move over, Obama!

Zwart = Joop (rechts op de foto)

Rood = Anneleen (links op de foto)

Emmanuel en Lisbeth, Co en Veronique, Hans en Hanne, Peter en Sofie, Thomas en Linde….

Geen enkele ‘man’ kan, als hij eerlijk is met zichzelf, nog zonder een goede sidekick. Deze sidekick is zijn maatje, zijn toeverlaat, die zijn presentaties naar een hoger niveau tilt, die aan zijn spreken meer diepgang heeft; die de kunst verstaat om het publiek te boeien en boeiende te houden, en zo verder….

Ook ik heb daarom speciaal voor deze gelegenheid gezocht naar een compagnon. En die heb ik gevonden, en wat voor één. Een prachtexemplaar om trots op te zien. Een rechterhand, die knapper, intelligenter is dan deze spreker hier.

Ik ben dan ook blij mijn sidekick voor vanavond te mogen verwelkomen. Graag een luid applaus voor;……..

(trrrrrromgeroffel)

Anneleen!!!

Samen zullen we kort terugblikken op het voorbije seizoen, vooruitblikken op de toekomst en de vreugdedansen inzetten in het heden. We gaan hiervoor van 1 naar 12.

Eén….. Er moet één de eerste zijn en dit de vice geworden. Op 29 augustus is het zover, dan trouwt hij als eerste BIR-mens ter wereld, samen met Hannelore voor de kerk. We kijken nu al uit naar wat wellicht een groot feest zal worden en wensen hem allerbeste toe.

Twee….. Dit is het nummer van het truitje, waar H-Line al sinds januari naar op zoek is. Wie het deze avond nog te voorschijn haalt, krijgt ne goeie cocktail, served by the captain

Drie….De heilige drievuldigheid: BIR, Bier en De Bolle.

Vier…. van zijn geliefde stuks. Dit aantal verloor één van onze Bir-mannen dit jaar. Een oudejaarsavond, een kapotte rem, wat wijn en kroketjes, die er iets te gemakkelijk binnen gingen. Need I say more?

Vijf….High five voor alle spelers die meegedaan hebben dit seizoen: De voorzitter, de vice, centurio, Pasen, Fluppe, johnne, Tim, d’hoop, h-line, neo, edel en de pidde

Zes……..Het aantal samenwonenden en toekomstige samenwonenden blijft maar stijgen. Na Jelle-Hannelore, Edel en Tine, Hallein en Isabelle, Kristof en Evelien is in komende maanden de beurt aan Paesen en Elien en Tim en Evelien. De keptun krijgt “t moeilijk om dat allemaal bij te houden, een deftige in-stuif helpt natuurlijk om dat allemaal te onthouden. Wink. Wink! Ik wens allen veel succes toe. Ook zij die verhuizen.

Zeven…. Dit is het de plaats, die we dit jaar in de kompetitie behaald hebben. Althans dit zouden de positivo’s onder ons zeggen. De ‘realisten, ‘pessimisten’, de voorzitters van deze wereld zullen wellicht de boodschap verspreiden dat we dit jaar slechts tiende werden. Wat ze ook zeggen, voor mij blijft het zeven.

Acht…..entwintig maart. De dag, dat de kansen van de Belgen om zich gemakkelijk te plaatsen voor het WK, in vlammen ophing en dat na archie-slechte wedstrijd. En blij dat de Bir-leden waren dat ze hiervan getuige konden zijn, om dit live te volgen op tv.

Negen.. Inspiratie viel wat tegen. Voor jullie een zegen. Daarom naar nummer…

Tien Wie anders dan de nummer 10 of ‘tis den tiene’, wist een blondine mij te zeggen. Iemand die dit jaar een vaste plek verwierf in de ploeg en die wederhelft is van mijn sidekick. Mijn side-sidekick dus, mij co-compagnon, mijn rechter-rechterhand. Onze enige echte Sexy Lexy

Elf. Niet te lang blijven bij stilstaan hoor ik jullie zeggen. We krijgen dorst!

Twaalf: Dan richt ik mij tot slot vooral tot het vrouwelijk gezelschap van vanavond. Mijn sidekick richt zich tot de mannelijke supporters. Jullie zijn de twaalfde man van de ploeg. Zonder jullie zou er aan voetballen niet veel zijn buiten spelen en het maken van spel-analyses en het eindeloos bespreken van taktieken. Daarom blijf komen naar de voetbal of naar feestjes of naar…. Dat maakt de voetbal en het hele gebeuren errond des te leuker!

Tot slot het laatste woord aan mijn side-kick, die alles in de goede banen leidde!

Vandaag is er een verrassing. De organisatoren, centurio en de voorzitter, introduceren vandaag, of beter gezegd herintroduceren vandaag de BIR-smuffel. Die was na Spanje x aantal jaar geleden op reis gegaan maar is nu terug alive and kicking. Geniet nog van de rest van de avond en veel plezier nog!

Hoe den Knaepe niet langher sondighde: apologie voor het stoppen met roken

2009-04-15T01:32:00.005+02:00

Ik ben gestopt met roken. Waarom? Omdat ik maar een kwartmens meer was. Hoe? Met Champix, een tot nog toe wonderlijk goed werkend rookstopmiddel dat praktisch volledig terugbetaald wordt. Wanneer? Op paaszondag 12 april 2009. Na 12 jaar sigaretten roken. Na een voorbereiding van een maand. Net na Parijs-Roubaix. Tommeke Tommeke. 3 Uur op mijn bed in semi-pseudo-trance geweest op de betere postrock van Sigur Ros, Mogwai, Toman en Slint. Gerookt! Tot mijn keel doorstoken leek door zesentwintig botte aardappelmesjes. Nagedacht! Tot mijn schedel leek open te splijten en mijn hersenen leken op te branden tot wat zij uiteindelijk zullen wederkeren: stof. En mens zou voor minder een leuk concertje in de Kinky Star overslaan.

Liggen. Nadenken. Al die redenen om ermee te stoppen nog eens overpeinzen. De voornaamste redenen om te blijven roken, waren:

- ik kan me verstoppen achter mijn sigaret

- het ligt in mijn karakter en levensstijl om te roken

- roken is een sociaal bindmiddel

- ik ben verslaafd en heb het ook fysiek nodig

Allemaal goeie argumenten om te blijven roken. Echt. Maar zo nietig en compleet verwaarloosbaar als je door het rookgordijn kijkt naar de argumenten om te stoppen. “Ik ben ginne paster dus kgoa nie beginn preekn”, zong Flip Kowlier ergens. Ik ga geen argumenten anti-rook zitten opbraken, tot vervelens toe. Daar zijn boeken genoeg over – het overgrote deel speelt in op het placebo-effect: die boeken zijn je reinste kul, tenzij je er van uitgaat dat dat niet zo is – en ieder mens heeft zijn eigen argumenten en redenen om te stoppen.

Rond 21u rolde ik mijn laatste sigaret. Ze was van een onvergelijkbare schoonheid en klasse. De perfecte, laatste sigaret. In se smaakte ze als elke andere sigaret: in mijn ogen lekker, in de ogen van een niet-roker als het equivalent van een dode mus in je mond. Maar ze smaakte echt fenomenaal goed. Het laatste avondmaal. Je laatste koers. De laatste dag voor het verlof. De laatste keer seks met je bijna-ex-lief. Je vindt het allemaal geweldig omdat je weet dat het de allerlaatste keer is. En die is meestal veel beter dan de eerste keer. Vooral in het kopje. Daarbuiten niet. En daartussenin gaapt de grijze leegte van de talloze 'normale' keren.

Mijn maag keert om als mensen zogenaamde diepzinnige songteksten gebruiken om een zogezegd diepzinnig gevoel onder woorden te brengen. Zich verschuilen achter gezwollen emo-brij met de uitleg dat “die van Coldplay het toch allemaal veel beter kan verwoorden”, noemen wij dat. We zullen het dus maar toeval noemen dat ik tijdens mijn laatste trekjes de slotzinnen van het niet minder dan epoustiflante dubbel-epos Parabol / Parabola van Tool hoorde passeren. Het zijn zinnen die bij zowat elke heuglijke gebeurtenis kunnen gebruikt worden, maar gun mij mijn pleziertje. Bij Tool vertelt de muziek meer dan de woorden en deze twee mogen onder geen enkel beding van elkaar worden gescheiden. Enkel door mensen die denken dat ze dat verdienen omdat ze gestopt zijn met roken. Welaan dan:

“We barely remember what came before this precious moment,

Choosing to be here, right now. Hold on, stay inside …

This body holding me, reminding me that I am not alone in

This body makes me feel eternal. All this pain is an illusion.”

Waarna de muzikale hel losbarst, ik mijn laatste sigaret uitduw en aan mijn volgende leven begin.

Hoe lang zal ik het vol- en vooral uithouden? Speculeren is niet zo aan te raden tegenwoordig. Ik sta bekend als veelroker. En volgens de dochter van mijn grootmoeder heb ik geen greintje karakter. ‘Voor eens en voor altijd’ getuigt van naïviteit en zelfontkenni(ng)(s). Zie Leterme in dat gelijknamige programma. ‘Zo lang mogelijk’ legt een gebrek aan ambitie bloot. Dan maar ‘zolang ik me niet écht genoodzaakt voel te herbeginnen, zowel mentaal als fysiek’.

Ik veerde recht – want niet-rokers dienen energieker te zijn dan die van binnenuit verrottende wandelende teerpoelen. Sorry aan de rokers voor deze terminologie, maar ik sta nu aan de andere kant. Volgens de wetenschap is dit de goeie kant. En de kant van de wetenschap en rationaliteit van haar kant, is altijd de goeie kant. Een toast op de Verlichting. En op Kant. Das kannt? Verdammt ja! Behalve inzake liefde, humor, socialiteit en alle vormen van kunst. Daar is irrationaliteit aangewezen.

Ik veerde dus recht, kon een gesmoord – want er hing nog wat rook in mijn keel – vreugdekreetje niet onderdrukken en begon aan het Grote Witwassen van mijn Zwarte Gewoonten. Alle rookspulletjes ten grave dragen in een plastic zak van de Match – 6 cent voor de doodskist van je jarenlange geliefde, een koopje. Bloemen nog kransen. Tabak, rolblaadjes, aanstekers, lucifers, reservetabak voor in tijden van nood, reserveblaadjes voor in tijden van nood, reservelucifers voor in tijden van nood – ja, ik was verslaafd – filterhulzen, het apparaatje om die vol tabak te schieten, asbakken, tabakresten in mijn baard, weg ermede!

Wie wil beginnen roken, kan donderdagochtend voor mijn deur in die halfvolle vuilniszak een prima starterspakket vinden. Veel plezier ermee.

Ik was dus gestopt met roken. Bespottelijk gemakkelijk eigenlijk. Want iedere roker doet het na een sigaret. The tricky part is dan de volgende sigaret te laten of uit te stellen. De tijd tussen twee sigaretten rekken van het gebruikelijke uur tot een paar weken, maanden, jaren. En in de tijd tussen die twee sigaretten zo weinig mogelijk aan die volgende denken. En gewoon: leven. Het vergt enige voorbereiding. En deze twee woorden:

MENTALE KLIK.

De volgende keer: Stijn ontdekt de wereld (deel 2).

Lofzang op de nieuwe single van Milow

2009-04-07T21:00:00.003+02:00

Op zondag 5 april hoorde ik in het voor de rest erg fijne Stubru-programma 'Brussel Vlaams' de nieuwe single van Milow. Ik had daar nochtans niet om gevraagd. Ik was er niet op voorbereid en bliksemsnelle evacuatie behoorde ook al niet tot de mogelijkheden. De gast in het programma, de Australo-Belgische muzikant Gotye, mocht een Belgisch muziekje kiezen. Hij had keuze tussen mooie liedjes van Selah Sue of the Hickey Underworld, iets van die wandelende zaag Koen Buyse of de nieuwe single van Milow, het muzikale equivalent van een Chinese vaas: overgewaardeerd, lelijk in al zijn aspecten, vreselijk ongeïnspireerd en veels te duur. En heerlijk om keihard tegen de muur te kletsen. "Neem dan toch Selaatje Sue of The Hickey!", brulde ik in het diepst van mijn gedachten tegen Evy Gruyaert, die daar woont. Maar neen. Daar kwam Milow al aanzetten met zijn nieuwe single. Hoe die noemt, wil ik niet eens weten. Wat ik wel eens wil weten: wie die mens en zijn nummers gelooft.

En blijkbaar heeft Milow ditmaal wel erg diep moeten graaien in de gapende beerput waar hij zijn inspiratie uit vist. Kan iemand dat stinkende hol eens dichtmetselen, ja? Hoe is het mogelijk. Als er mij iemand kan uitleggen wat er aantrekkelijk is aan de muziek van Milow, doe dat dan gerust. Ik ben benieuwd. FC De Kampioenen is tenminste nog bedoeld om mee te lachen. Milk Inc. is bedoeld om op te dansen en onnozel op te doen. Maar Milow, dat is ni rigoler, ni danser. Dat is afzien jong. Niets inspiratie, een stem zo zoetgevooisd als een met zure melk gevulde lavabo, idiote teksten en doorgaans met een pathetiek waar zelfs de scenaristen van The Bold & The Beautiful een nier zouden voor veil hebben.

Coldplay, Keane, U2, Clouseau, Zornik, Free Souffriau: Milow bevindt zich in goed gezelschap. Geldklopperij op de rug van de gewone mens, noemen ze dat dan zeker? Hadden we daar al niet Vadertje Staat, Stiefmoedertje Telenet, Dame Valentijn en Nonkel Herman Schueremans voor? Maar je krijgt er bij dezen nog iets positiefs voor terug. Wat ik na het horen van de nieuwe single van Milow terugkreeg van positiefs? Dat het gedaan was. Mogelijke bijwerkingen bij het beluisteren: misselijkheid, braakneigingen, lichtelijk suïcidale gedachten, het vernielen van audio-apparatuur, het boeken van een reis naar Laos (volgens mij kennen ze hem daar nog niet), in zichzelf prikken met een botte en roestige vork. Bedankt, Jonathan.

Waarom ik de radio niet gewoon heb uitgezet? Leek me te gemakkelijk. Ik ben geen mietje. Ik heb gegokt en ik heb verloren. Naar de nieuwe single van Milow luisteren is voor mij zoals het voor een beenloze is om de Oude Kwaremont op te rijden op een eenwieler: verschrikkelijk ambetant. Irritant. Hemeltergend. Een aanfluiting van de term 'muziek'. Een etterende schandplek op het Vlaamse muzieklandschap. Mijn respect voor elke muzikant die iets brengt wat een ander niet kan, dat zeker. Respect voor alle Vlaamse muzikanten die iets op poten zetten. Maar die Milow is een regelrechte - CENSORED. Desnoods snijd ik er zelf zijn syrinx wel uit en voer het aan mijn hongerige rottweilers. En zijn hersentjes savoureer ik Hannibal-gewijs met een heerlijke Chianti. Ik ben doorgaans vrij verdraagzaam, maar die Vandenbroeck haalt het slechtste uit een mens naar boven. En zo te horen ook uit zichzelf.

Zo. En nu ga ik verder afwassen.

Ahja. Verregaande research vertelde mij dat de nieuwe single van Milow 'Out of my hands' noemt. Het is voor acht maand.

2009: een terugblik

2009-01-20T12:09:00.006+01:00

Nu we de allerdeprimerendste dag van het jaar achter de rug hebben (volgens een Brits wetenschapper die het kan weten, is dat de derde maandag van het jaar, gisteren dus) kunnen we al een bescheiden balans opmaken van 2009. Here goes nothing!

- Famous last words voordat ik een uur na het verschuiven van de teller van 2008 naar 2009 roemloos ten onder ging in poelen van bloed, bergen van hard, koud gesteente en een bescheiden snuifje schuimwijn, gecombineerd met een subtiele toets van witte wijn: 'ik ga toch met de fiets, want op twee wielen ben ik veel stabieler.' Resultaat: mijn eerste ambulance-ervaring. En omdat sommige mensen zelfdestructiever zijn dan andere, én omdat ik in de struisvogelsteak van die avond mijn toekomst had gelezen (naar aloude traditie van de Romeinen; ik las: 5 à 6 keer) zal het niet de laatste keer wezen. Om kort te gaan: gevallen met de fiets op oudejaarsavond, afgevoerd naar het Palfijnziekenhuis in Gent. Diagnose: twee tanden afgebroken en een derde die er bijhing als stond ie klaar ieder moment De Grote Sprong Buitensmonds te wagen. Frappant: ik kan me niet herinneren dat ik pijn voelde (El Vino did flow), maar de mentale shock was enorm. Vlagen van uiterste gelukzaligheid en tristesse om het verlies wisselden zich af, volgens mensen die het gezien hebben. En ook nog dat bezoekje op 31/12, omstreeks 18u. Drie weken, vier geaborteerde tanden en evenveel nieuwe, later, leg ik als een doorwinterde ouwe zak elke avond mijn valse tanden in het daarvoor voorziene kommetje water. Daarna snoert de verpleegster mij vast en probeer ik te slapen.

- Hadden een nog iets hardere oudejaarsavond: bezoekers van het Gentse nieuwjaarsvuurwerk (te flauw), de struisvogel in mijn maag (te dood), de Palestijnen in Gaza (te dicht bij de dood), het jaar 2008 (te gedaan), de net getrouwde ex-schoolvriendin van mijn zus (te geïnfecteerd door een virus dat er op 30/12 nog niet was, maar haar 2 dagen later te dodelijk was), de grond (te bevroren), de Zimbabwaanse dollar (te inflatoir, zo'n 230 miljoen procent), de cafés op donderdagavond (te goeie Vlaamse fictiereeks die er staat aan te komen), het Oval Office (te groot verschil in activiteit en intelligentie dat er staat aan te komen), mijn hond (te eenzaam), mijn fietsrem (te kapot), mijn anti-remmingsmiddel (te wonderlijk, maar te ver van mij), keizerspinguïns op Antarctica (te koud) en die ene pan op oudejaarsavond (te warm en te pijnlijk), mijn computer (te kapot) en al mijn muziek (daardoor te onbereikbaar).

- Muziek! Bijzonder fijne plaatjes al leren kennen in 2009: Boeijen, Vrienten en Hofstede - 'Aardige Jongens', Cat Power - 'At The Dark End Of The Street', The Bronx - 'The Bronx' (I, II en III), Antony & The Johnsons - 'The Crying Light' en uiteraard blijven luisteren naar Tool - Lateralus (The meaning of life is somewhere in there).

- Werk! Euh. And now for something completely different. Maar we 'werken' er aan.

- Kan iemand mij eens uitleggen waarom meisjes altijd 'wat tijd' nodig hebben? Om wat te doen? Zich voor te bereiden op 'nog meer tijd nodig hebben?' Zelfs de meest no-nonsense, bullshithatende en nuchtere. Wijven.

- Het enige verschil tussen Hooglede en Gent is de naam. Hooglede is Hooglede en Gent is Gent. Dat op zich betekent al duizend werelden van verschil.

- Ik zoek de satire, de humor, het amusement in en (zie je mij afdalen op de ladder?) de bestaansreden van het uit elke holte etterende misbaksel van een tv-programma 'Zonde van de Zendtijd' als een nijlpaard dat op de noordpool op zoek is naar een lekker warme modderpoel.

- 'Van vlees en bloed', 'De slimste mens', 'Top gear', 'Phara', Evy Gruyaert en Jan Becaus zijn dan weer top.

- MNM: geen idee.

- Tot slot mijn bescheiden 'wensen voor het jaar':
Nina: nog meer mij
De Gentenaar: nog meer mij
mijn bed: minder mij
mij: evenveel mij
mei: evenveel mei
mijn longen: minder smeerlapperij
Evy Gruyaert en Cat Power: meer mij
Diana: veel kookgerei, lekkernijmakerij, kindjesrondgerij en dikke tetten!
Lily: nog meer smalreuzerij en naar Ikea gerij
Vangi: nog meer Zwijnolderij en veel plezier in de Deinziaanse huizenrij
Elizabeth: Ruben en geontfermovermij
Delphine: vooral geen venterij!
kameraden: nog meer pinterij, rondgerij en veelwijverij

Marcel Vanthilt, Michaël Freilich, Mugabe, Al-Bashir, Kony, muggen en spinnen, 'les haricots ne sont pas salés', de Vier Ruiters van de Apocalyps, Bart Peeters, schrale Primus voor 2 euro in de Charlatan, Coldplay, chauffeurs die niet pinken, tralies, stof, 'in de naam van God', vliegende of zwemmende baddies in pc-games, rechtse klootzakken, regen, visgerechten, schroom, The Killers, duizend onnodige remixen van 1 geweldig nummer, Lance Armstrong, ploegopstellingen met 1 spits, het kapsel van Fellaini, snoevers, onze volière, skinny jeans, Saartje Van Den Driessche, wapenhandel, kookboeken van Piet Huysentruyt, rookverbod in cafés en concertzalen, Pita Tosi, eurocentjes, grootkapitaal, slecht werkende dampkappen, onverschilligheid, de vreemde witte stukjes in charcuterie, mijn ziekelijke kat, platentektoniek, politieke 'elite' in Zwart-Afrika, perpetuum mobile, Pete Doherty, paperclips, mensen die hun deur niet of te hard dichttrekken, oliedollars, blingbling-rap, te veel licht wanneer de situatie om duisternis vraagt, te veel kleren wanneer de situatie om naaktheid vraagt, Blankenberge, aids en vooral deze blogpost: stop er nou eens mee! Genoeg!

Portus Ganda, samenvloeiing van rivieren en gevoelens

2008-08-22T21:55:00.002+02:00

Het mag gezegd: Portus Ganda is één van de meest unieke en wonderlijke plekken van Gent. ‘Portus’ in de taal van de Romeinen: ‘haven’, ‘monding van een rivier’ en ‘toevluchtsoord’. De haven van het vroegmiddeleeuwse Gent, de samenvloeiing van Vlaanderens twee mooiste rivieren en tot op vandaag toevluchtsoord voor mensen die de unieke sfeer van dit eeuwenoud maar evengoed vernieuwd stukje Gent willen in zich opnemen. De plek waar Gent is ontstaan. En de plek die, door de vernieuwingen enkele jaren geleden, datzelfde Gent het nieuwe millennium binnenloodst. De oudste muren van de stad (Sint-Baafsabdij) naast het magnifieke vernieuwde Zwembad Van Eyck, met daartussen de samenvloeiing waaraan Gent haar bestaan te danken heeft. Deze plek doet iets met een mens. Met ondergetekende toch. Ik mag van u hetzelfde hopen.

Het is dan ook niet minder dan een voorrecht daar de dagelijkse loopsessies te mogen houden. Tel daar nog eens de stem van de niet minder dan ravissante Evy G. in mijn oren bij, en het mag duidelijk wezen dat ik tegenwoordig gráág loop. ‘Als ze nu eens een gigantisch groot wit scherm aan de overkant zetten’, zei ik vorige week tegen een goede vriendin, tevens ex-liefde, terwijl we op één van die glooiende grasperkjes voor Van Eyck lagen. ‘Inklapbaar uiteraard.’ Zonder iets tegen elkaar te zeggen, dreven onze gedachten weg naar ‘Big Fish’ van Tim Burton aan de overkant, terwijl wij aan deze kant naast elkaar zaten te kijken. Bij ondergaande zon natuurlijk. En tussen onze beider armen liggend onze nieuwe liefdes. Dit soort taferelen roept Portus Ganda op.

Terwijl we daar wat aan de edele volkssport grasliggen deden, zagen we een bont allegaartje mensen de revu passeren. Al te lyrische lieden zullen hebben over: een perfecte doorsnede van het soort mensen die je op een plek als deze kunt zien. Maar omdat ik niet de pretentie heb te weten welk publiek bij welke plek hoort, houd ik het bij louter beschrijven. Een man van middelbare leeftijd die zwemmensklaar een halfuur lang naar de openingsuren van een gesloten Zwembad Van Eyck staat te staren. Een jonge vrouw met prachtige gelaatstrekken en wonderbaarlijke kastanjebruine krullen die haar kinderen uitlaat. Al gauw zwermt de vierkoppige kroost over het hele grasplein uit. En racen maar, op die kleine twee- en vierwielige fietsjes. Mijn persoonlijkheid en kinderen, dat gaat niet zo goed samen – ook de omgekeerde richting is waar – maar zelfs ík vond het iets hebben. Tot grote verbazing van mijn gezellin. En ex-lief, weet je wel. Een oudere vrouw, getooid in sluiter en een lang zwart, euh, kleed. Dat ze, voor ze in het gras ging liggen, uitdoet en over zich drapeert. De echte warme zomerdagen liggen definitief achter ons. Ook achter ons: een jongen die een kwartier lang komt uithuilen op een bankje. Zou hij hier ooit ook nog terugkomen met zijn gloednieuwe ex?, vraag ik me af. Maar ik zwijg. Lopers – al dan niet met Evy dichtbij - , eigenaars van even protserige als afgunst opwekkende jachten, die met hun vrienden hun beste wijn drinken op het bovendek. De beste vriendin van mijn gezellin, die per fiets tussen haar twee werkplekken pendelt. Uiteraard een sigaretje meeroken en even het uitblazen van de twee grootste gezondheidskwalen van deze post-postmoderne tijden: werkstress en sigarettenrook.

Maar het mooiste waren de twee futen die zich een beschermende holte onder de Voorhoutkaai hadden toegeëigend en nu op het persoonlijke stukje waterterras voor hun woonst flaneerden, tot ergernis van gindse meeuwen. Vroeger ben ik ze ontelbare keren tegengekomen in natuurgidsen allerhande – ergens tussen de smient en de mandarijneend in – en nu zag ik het voor het eerst: een koppel futen. Hier bij Portus Ganda. En weten dat ik ben opgegroeid in het platste der plattelanden. Prachtige roestige koppen hebben die. Bijna even sierlijk en verfijnd in het bewegen als Evy. Sommige stadsmussen zullen zeggen: een eend is een eend en that’s it. Niet dus.

Of je nu een observator bent van mensen of dieren, geschiedenisfreak, loper, zwemmer of kanoër, eigenaar van een jacht als symbool van het amechtig vasthouden aan al lang verloren rijkdom, argeloos beeldend wolkenkunstenaar, zuip-, woon- of andere schuit, monnik in de orde van Sint-Bavo of Spaans Gouverneur, student of oudere van dagen, Portus Ganda is en blijft voor zowat iedereen een wonderlijke plek die bijzonder veel aantrek uitoefent. Ik zou iemand willen bedanken voor het bestaan ervan, maar ik zou verdraaid niet weten wie. Dan maar de natuur, die gezorgd heeft voor de samenvloeiing van Schelde en Leie,

een veilige haven, een toevluchtsoord voor mensen die schoonheid in hun hart dragen.

Look-a-likes (2)

2007-03-30T22:19:00.000+02:00

The Old Guitar Player, Pablo Picasso, 1903, Olie op paneel, 122.1p x 82.6 cm, The Art Institute of Chicago.

Dhoop met een ferm stuk in zijn kloten.

Recht/Op Antwoord (Na Een Ernaaste Uiting)

2007-03-20T13:48:00.000+01:00

Een niet onverdienstelijke poging om je eigenverklaarde nederlaag weg te werken en er zogezegd 1-1 van te maken. Maar sta me toe die hoop op een publiek uiten en vluchten van eigenbeklag met de fluwelen voorhamer de grond in te boren. Het is altijd 0-0 geweest, het is 0-0, het zóu altijd 0-0 gebleven zijn en het zāl altijd 0-0 blijven. Maak nu zinnen in dezelfde tijden met de volgende woorden: daar, niemand, kunnen, veranderen, iets. Indien hiermee moeilijkheden, neem dan gerust contact op*.

Maar het was inderdaad een schone tijd, très rock-'n-roll. Echter ook het plaatje The Difference Between Me And You Is That I'm Not On Fire van McLusky heeft een einde. En of daar mooie liedjes op staan. En ook: hoezee aan het relativeringsvermogen! Driewerf hoera voor de scheiding privé- en publieke aangelegenheden! Laat de knurken kallen voor zelfreflectie! Do the hippie hippie shake for goin' on!!

* Opgepast! Enkel in casu moeilijkheden met het vormen van de zinnetjes. Bonuswoord: nooit.

Moonorestating

2007-03-19T12:05:00.000+01:00

Een oer-Vlaamsch maar toch niet-zo-Vlaamsch oord
gevis, gevlees, gemossel, gestofjes
en vooral veel goedkoop gekloffie
1 maal cola, 1 maal Ename, 2 x koffie
geen Liefmans
of toch.
Aanwijzingen naar Duitse winkelketens die bloed-
en andere pompen sneller doen kloppen.
Exoties aanvoelende snackbars
afgewisseld met een ~r~ getinte wandeling,
een voettocht, een mars.
Die ze zelfs in apenjongenverkopende ketens aanbieden.
En Lora maar spiedend knikken, ja, knikkend spieden naar,
maar 1 zwart van haar
en 1 zwart van baard
slenteren, dollen, ruisen in het en elkanders struikgewas.
En weten dat het was hun eerste zonnedag pas.

2006 i(s)(n) Music

2007-01-05T00:52:00.000+01:00

2006 was in vele opzichten een opmerkelijk jaar, maar dat interesseert u uiteraard geen zier. Misschien wat nu zal komen ook niet, maar toch: mijn top 10 van platen van het jaar. Een top 20 zou wat gemakkelijker geweest zijn, omdat een jaar samenvatten in slechts 10 platen niet echt mogelijk is. Maar toch. Bij een poging tot top 20 kwam ik er niet uit welke plaat waar moest staan. Dus tot meerdere eer en glorie van Staatssecretaris van Administratieve Vereenvoudiging Vincent "Q is good for you" Van Quickenborne: Mijn Tien Platen Van Het Jaar Tweeduizendenzes! (plus exclusief, nooit eerder vertoond tomaatje: het nummer van het plaatje waarop Orestes' duimklauwtje spontaan nog hoger de lucht in ging.

10. Goose - Bring It On
Redelijk verslavend plaatje uit de West-Vlaamse klei, maar "het klinkt wel alsof het uit Engeland komt". Het is hen misschien al veel voorgedaan en het mag dan nog sterk lijken op wat de Soulwax doet, ik neem een pluim en steek hem waar ze hem willen. Want dit plaatje mag er zijn. En ook: de ideale soundtrack bij een weekendje Center Parcs!
Beste autoscooterssynths van het jaar: British Mode

9. Jerry Lee Lewis - Last Man Standing
The Killer is back. En hoe! 71 jaar oud maar nog meer gevoel voor muziek in elke vezel dan alle hedendaagse grupetto's samen die beweren "piano rock" te maken. Sterf dan toch, Keane, Coldplay, Elton John en Jamie Cullum. Jerry nodigde 22 muzieklegendes uit om hem bij te staan (Mick Jagger, Neil Young, John Fogerty, Jimmy Page, Little Richard, Willie Nelson, en meer van dat moois), wat resulteerde in een prachtplaat van een geschifte oude mens. Tussen de nummers door is te horen dat de man nog amper kan praten, maar als hij zijn muil openzet om te zingen, blijkt dat hij nog steeds in topvorm is. Maar Chuck Berry was beter.
Topkoppelperformance: Pink Cadillac (With Bruce Springsteen)

8. Cat Power - The Greatest
Mooi verlegen meisje met doorrookte stem maakt etherisch soulplaatje voor bij het haardvuur. James, een tijgervelletje en 1 zwart meisje, en snel! Niet overal even sterk, dit album (onevenwichtig is ze wel), maar de wereldnummers in de eerste helft van de plaat doen genoeg met de doorsnee man met een doorsnee hormonenspiegel om very impressed te geraken over dit engelenjong.
Vroegtijdige orgasmes werden genoteerd op:The Greatest

7. Bob Dylan - Modern Times
Magistraal sluitstuk van zijn trilogie die begon met Time Out Of Mind (1997) en de opvolger Love And Theft (2001). Hoe misleidend de titel ook moge zijn, Bawb probeert geen nieuwe wegen te bewandelen maar blijft trouw aan zijn folk- en countryachtergrond. Naast Jerry Lee en Neil Young bewijst Bob dat ouwe zakken het nog kunnen. Voel u vooral niet aangesproken, Daltrey en Towshend van The Who (slechte plaat), Red Hot Chili Peppers (brol) en Johnny Cash (dood).
Beste schijnbeweging om te schijnbewegen dat dit een uptempo-plaat zal worden:Thunder On The Mountain

6. Regina Spektor - Begin To Hope

Heerlijk toegankelijk plaatje van een Russisch-joodse emigrante - hehe - die er nu eens wel, dan eens niet sappig uitziet. De nummers klinken wél allemaal even sappig en lieflijk. Een stem om stieren mee te castreren, een sound om boekenkasten te doen heupwiegen en een variatie in de sterke nummers om niet enkel U, maar ook You, Vous en Sie tegen te zeggen.

Meest inhoudrijke en er toe doende uitgesproken Russische zinnen van het jaar: Après Moi

5. My Morning Jacket - Okonokos
Dubbel live-album dat er voor zorgt dat Orestes nog steeds stenen kloten krijgt als hij er aan denkt dat hij muesli moest mixen in plaats van naar MMJ te gaan kijken op Pukkelpop. De groep klinkt 10 keer beter dan op plaat (en hun vorige was al zo'n voltreffer van formaat), zijnde: Hard, Heterogeen, Hartverwarmend en vooral: Heerlijk.
En toch ben ik nog steeds van overtuigd dat de barman van 't Krawietelke zanger Jim James is.

Het beste bewijs dat mannen met baarden géén slechte smaak hebben: One Big Holiday

4. The Knife - Silent Shout
Vreemd plaatje hoor, dit. Eccentriek, koud, bevreemdend; in 1 woord: Scandinavisch. Verrassing van het jaar, toch wel. Er valt zelfs vrij weinig over te zeggen. Of toch: plaat van het jaar als de volgende drie niet waren uitgekomen.
Kopstoot van het jaar (naast die van Zidane en hondje P.): We Share Our Mother's Health

3. Neil Young - Living With War

Snoeihard (tekstueel dan toch) album van de eeuwige loner die maar prachtplaten blijft uitschijten (Prairie Wind uit 2005!) en vorig jaar bijna geveld werd door een hersenbloeding. De plaat is, zoals wel meer bij protestplaten, zowel tijdloos als brandend actueel. Have you seen the flags of freedom/What color are they now? Rockend, catchy en met een hoog meezinggehalte, zoals altijd. De plaat ramt de realiteit als een uppercut in je strot, maar anderzijds zijn de nummers bloedmooi. Als Neil het niet deed, zou niemand het gedaan hebben. Waarvoor dank. Echt.
Beste niet mis te verstane songtitel van het jaar: Let's Impeach The President (met George W. zelf als eenmansachtergrondkoortje!) en Shock And Awe (Condoleezza Rice!)

2. The Divine Comedy - Victory For The Comic Muse

Net wanneer je denkt dat "dandy" Neil Hannon (zowat de meest onderschatte singer-songwriter van de voorbije tien jaar) zijn hoogtepunt bereikt heeft, komt-ie alweer aanzetten met een plaatje waarvan je denkt: nou, is me dat even de plaat die alle andere muziek overbodig maakt. Victory is zijn zoveelste topper op rij en het wordt eens tijd dat hij dezelfde aandacht krijgt als geestverwanten Sufjan Stevens, Rufus Wainwright, Morrissey, Dave Davies en Oscar Wilde. De beste songschrijver van zijn generatie, teksten die zo tongue-in-cheek zijn dat Morrissey er weemoedig van wordt. Maar vooral: oorverdovend mooie en intelligente popnummers. Een gitaartje hier, wat strijkers daar, een orgeltje ginder en daarover de stem van Hannon die alles verbindt. Geniaal gewoon. Gewoon geniaal.
De 11 sterkste nummers van 2006: To Die A Virgin, Mother Dear, Diva Lady, Lady Of A Certain Age, Light Of Day, Threesome, Party Fears Two, Arthur C Clarke's Mysterious World, Plough,Count Grassi's Passage Over Piedmont, Snowball in Negative

1. Tool - 10.000 Days

Lichtjes teleurstellend album voor Tools doen, maar toch met mijlen voorsprong mijn plaatje van het jaar 2006. 76 minuten pure muzikale virtuositeit, gecreëerd door 4 mensen die zich geen bal aantrekken van wat de wereld doet en denkt. Zij doen hun ding, en zij doen dat magistraal goed. Niet zo goed als op Lateralus of Ænima en ook helemaal anders, maar nog steeds even groots, technisch, complex, opwindend en alle kanten uitschietend. Metal zoals metal eigenlijk zou moeten klinken. Metal voor niet-metalliefhebbers. Of zoals Jan Bleyens het op www.goddeau.com schrijft:

"Sinds Led Zeppelin heeft wellicht geen enkele band zo onwerelds geklonken door uitermate menselijke muziek te maken. 10,000 Days bevestigt en bekrachtigt wat al geweten was: Tool staat zowel in de hedendaagse muziek als in de muziekgeschiedenis buiten categorie. De discografie van de groep is ver verheven boven een terminologie van ‘beter' of ‘best'; enkel de wispelturigheid van ‘liever' en ‘liefst' is van toepassing. 10,000 Days vergroot de keuzemogelijkheden, maar verandert niets aan de wetmatigheden van de meesterhand."
Amen. Tot in 2011, Tool. En op Rock Werchter 2007.

Beste Bon Jovi-impressie door het gebruik van de "zingende gitaar" door middel van de legendarische "zingdarm": Jambi

Eveneens sterke plaatjes: Belle & Sebastian, Isobell Campbell & Mark Lanegan, Elvis Costello & Allen Toussaint, Joan as Policewoman, Yeah Yeah Yeahs, Mastodon, Willard Grant Conspiracy, Arctic Monkeys, Bruce Springsteen, The Zutons, Triffids, Sufjan Stevens, Tropicalia, Johnny Cash, Tom Waits, Ali Farka Touré, Joanna Newsom, Muse, Thom Yorke, The Mars Volta, The Raconteurs.

Lijstjes! Van muziek! Maar eigenlijk van cijfertjes en lettertjes!

2007-01-04T17:50:00.000+01:00

Het liefst ploeteren en strompelen wij ons een weg door de moderne pop- en rockgeschiedenis. Zonder vooropgesteld plan en willekeurige paden inslaand leren we nieuwe artiesten, genres en liederen kennen. Want dat is fijn. En goedkoop, tegenwoordig. Diegenen die niet zo veel geduld hebben, of zij die essentiële muziek willen toevoegen aan een al uitpuilende muziekcollectie, of zij die gewoon niets te doen hebben, kunnen hier terecht. Deze redelijk fantastische site ramt zodanig veel muzieklijstjes in je strot dat je de indruk krijgt dat de Hollanders hun gebrek aan goeie muziek in de laatste 50 jaar willen compenseren door lijstjes samen te stellen met muziek die er wél toe doet. En of die er toe doet! Ontelbare eindejaarslijstjes van toonaangevende muziekbladen, miljoenen, nee miljarden top 100's, top 200's en top Amoesjemaramaramara's die een hele eeuw, een tiental jaar, of een jaar bestrijken. De beste artiesten, albums en liederen uit welbepaalde genres, lijstjes over het aantal duistere holen waar G. Michael in zijn carrière is ingedoken en over de gemiddelde spreidwijdte van de afzonderlijke leden van girl groups. Voor de echte lijstjesjunks (ex- of momenteel-in-zo'n-periode-zijnde-) is er zelfs een muziekcanon: platen die iedereen eigenlijk zou moeten hebben. Komt dat dus vooral zien, maar laat je niet te veel leiden door critici. Wij blijven vooral ploeteren en waden, strompelen en een weg banen. Want dat is fijn. En goedkoop, tegenwoordig. Ha.

Leviathan (I am Ahab)

2007-01-04T17:48:00.000+01:00

Rijstebrij en kippenvlees, op smaak gebracht en vergenest met Oosters sausje. Een kamertje, een zetel, Ketnet, een in- en bijwijlen stuiptrekkend buurmeisje wiens grot door menigeen bezocht en bewonderd wordt (ik was er in 1994). Een nazomernamiddag. Leegte. Maar dan. Boem? Paukeslag! Gebel (z.n., mv. gebelen). Trapvoetstapgestap. Sterrenstofgeruis en harten- en gedachtegesuis. Meisje Zwart!

Constant veranderende visuele voorstellingen en variërende stillevens werden samengebundeld tot één permanente tentoonstelling van tinten van zwart, wit en rood. Schijnbaar toevallige ensembletjes die uitmunten in assortilijkheid verwerden tot een constante en nachtelijke niet-zo-eendagsvliegerige eendagsreizen naar het bergachtige zuiden des Vlaanders werden een geweldig verre van evenwaardig vervangmiddel voor Obedalleenzakkerij. Lieve kleine ex-konijntjes in spe werden platgereden. Gekonijnerij en ander harig en levenslustig wild: u weze gewaarschuwd, want Zij kent geen genade. Parkings worden gesmeed, Overpoorten worden geherplaveid, maar mijn opstraterij lijkt over. Want organen worden gesust en verhuurd. Niet verkocht. Daarvoor is de nationale wetgeving te streng. Van ’t Putje tot onpeilbare hoogten, het is een grote sprong voor de mensheid, maar een kleine stap voor twee mensen. Het kan. Vraag er maar naar bij uw lokale X-kennissengroep.

Wikipedia zegt: “Otje is een leesboek, geschreven door Annie M. G. Schmidt en geïllustreerd door Fiep Westendorp”. Maar ook: “Sneeuwwitje is een sprookje opgetekend door de gebroeders Grimm”. Een leesboek en een sprookje, beiden over een kleine, naïeve meid. Otje en Sneeuwwitje. Twee meisjes. Met twee hondjes.

Spleen

Ik zit mij voor het vensterglas

onnoemlijk te vervelen.

Ik wou dat ik twee hondjes was,

dan kon ik samen spelen.

(Godfried Bomans)

Twee meisjes, twee hondjes, same difference. Twee gespleenten die elkaar opheffen. Two lovers entwined. Finding beauty in the dissonance. Ipomoea alba, blanke lelie. Knettergekke eenvrouwsliefdadigheidsinstelling, geïmproviseerde Lady Stardust en zaligverklaarde klamboetempelpriesteres, keep on levitating me, as I try to levitate you, wil je?

Look-a-likes (1)

2007-01-04T17:43:00.000+01:00

Jean-Marie Dedecker

Stront

CIA bouwt geheime ondergrondse parkings in Europa! (bron: De Morgen 14/09)

2007-01-04T17:41:00.000+01:00

Terwijl vrolijk fluitende Sint-Pieterspleinkasseienleggende Sint-Pieterspleinkasseienleggers de laatste Sint-Pieterspleinkasseien leggen op het Sint-Pietersplein dat straks helemaal bezaaid is met Sint-Pieterspleinkasseien gelegd door vrolijk fluitende Sint-Pieterspleinkasseienleggende Sint-Pieterspleinkasseienleggers, liggen de laatste Sint-Pieterspleinteleggen kasseien te wachten op tersint-Pieterspleinlegging door vrolijk fluitende Sint-Pieterspleinkasseienleggende Sint-Pieterspleinkasseienleggers. Een maand geleden floten zij omwille van wijd openvallende meisjesbloesjes, nu is het louter door gevolg van stoflong. Een Sint-Pieterspleinkasseienleggersstoflong.
Maar straks mogen ze elders vrolijk Sint-Pieterspleinkasseienleggersstoflongfluiten, want het plein is de ontknoping nabij. Bij de plechtige opening van de parking onder het plein zal burgervati Beke onthullen dat het eigenlijk allemaal maar om te lachen was. Sint-Pieterspleinkasseien zullen uit de grond geoogst worden en de hele ondergrondse parking zal in zijn geheel uit de grond gelepeld worden en overgeheveld naar New York City. Daar zal hij op zijn zij (of op haar hij) op Ground Zero neergepoot worden. Slim bekeken. Want welke dwaze terrorist haalt het nu in zijn hoofd om tegen een rechtopstaande ondergrondse parking te vliegen? Clever volkje, die Amerikanen. Ze hebben duidelijk geleerd uit hun stadsplanningsfouten en de miljarden aan defensiegelden lonen dan toch.
Na een proefperiode van een jaar zal het geparkingte geëvalueerd worden en zal men de toekomstplannen voor de inplanting der gebouwen in NYC ontvouwen. Een kleine en bescheiden gok: heel Manhattan gaat tegen de grond en men bouwt alles vol met rechtopstaande ondergrondse parkings die in alle geheim gebouwd worden onder pleinen in Europa. De trend zal zich over heel de USA verspreiden, want geen enkele terrorist denkt er nog maar aan rechtopstaande ondergrondse parkings aan te vallen. Het zal nog nooit zo veilig toeven geweest zijn in de Verenigde Staten! (SG)

Fobieën, part I

2007-01-04T17:39:00.000+01:00

Tanden. Als je ze niet voelt, let je er niet op. Maar als ze beginnen te irriteren, besef je dat ze er wel degelijk zijn. Maar dat heb je ook bij mensen.

"Menigeen zit met angstzweet in de wachtkamer van de tandarts. Een groot aantal verschijnen er niet eens. Met allerhande huis, tuin en keukenmiddelen proberen ze de pijn te stillen. Als de tientallen aspirientjes niet meer helpen gaan er watjes met cognac of kruidnagels in de rotte kies om toch maar enige verlichting te vinden. Als ze dan uiteindelijk toch bij de tandarts belanden is dit meestal in het weekend of laat in de avond, de dienstdoende tandarts zal dan niet veel geduld kunnen opbrengen."

Story of my life. Al zal dat het een en ander ook wel te maken hebben met een - er bestaat dus toch nog iets als gerechtigheid - nu op rust zijnde kauwapparatenbeulzak van een ex-tandarts. Want volgens mij is de waarschuwing "het zal hier en daar wat piepen en knarsen, als je pijn voelt moet je maar je hand opsteken" niet echt evenredig met een kwartier lang zitten trekken en torsen, kraken en barsten. Moest hij het dan nog met zijn handen doen, maar neen, mijn tandarts trekt met zijn rechterbeen. En wat is het eerste waar een mens dan aan denkt? Tetten ja, maar die gedachte is redelijk chronisch. Zijn hand opsteken? Yeah right. Neen, zijn hand afknauwen zodat zijn bloed zich vermengt met het mijne - maar dat zou dan in mijn mond zijn, dus beter niet -, zijn oogbollen wat uitboren met een van zijn zo geliefde diamantboortjes - waarom moeten ze die foltertuigen altijd eens testen - ....zzzzzZZZIIIIIIIII! Brrr - alvorens ze 's mans mond binnen gaan, ze weten toch dat ze zullen werken? -, en ten slotte zijn glockenspiel wat van vorm veranderen met zijn wijde assortissement aan tangetjes, zaagjes en hamertjes. Maar gelukkig is de man nu op rust en reken maar dat hij nu zijn in bloed, pijn en tandbeen gedrenkte fortuinen zit te tellen en zich geen hol aantrekt van de holtes die hij achtergelaten heeft in menigeens mond én - noodgedwongen - geheugen. En dat hij een uiterst pijnlijke dood mag sterven. Iets met 100 hongerige ratten ofzo. Of misschien dat het 'How to make Molotovcocktails'-boeksken mij toch nog van dienst kan zijn.

Maar on second thought deed de brave man gewoon zijn werk en ben ik een kleinzerig ventje.

Maar 1 ding staat vast. Blokken met gierende tanden is niet aangeraden. Er staat zelfs nog een tweede ding vast (dat kan ook niet anders, met al dat gevijs). Nogal wonderbaarlijke vettige haarbollen onder ogen komen onder dezelfde omstandigheden is nog minder aangeraden. Dus moed ik al mijn moet samenschrapen en het gewoon doen. Zoals in zo veel gevallen. Maar te beginnen bij een bezoekje aan een humaner tandarts.

I embrace my/desire to/feel the rhythm, to/feel connected

2007-01-04T17:36:00.000+01:00

!!!

Mensis Augustinus

2007-01-04T17:31:00.000+01:00

Wat wij geleerd hebben in 4 weken nachtwerk als jobstudent in een mueslifabriekje:

- In augustus zijn de Gentse Feesten echt wel gedaan :-s

- Als men je zegt: "er ligt een nieuwe opdracht klaar boven op de tafel", betekent dit niet dat men zijn maliënkolder mag omgespen, zijn zwaard slijpen, veelkoppige monsters bestrijden en al helemaal niet dat men op het einde de prinses mag redden en haar de nacht van haar leven geven. Neen, het betekent dat het recept voor Honeyballs 3% klaarligt. Om bereid te worden een hele nacht lang.

- In sommige fabriekjes wordt meer product weggegooid dan werkelijk gemaakt en gestockeerd.

- Geheime deuren en gangen naar buiten zijn dolletjes! Zeker voor een kettingroker.

- Men rijdt best geen palet zonnebloempitten (900 kg) van een verhoog van 4 meter. Ik heb het dan ook maar niet gedaan.

- Een - het moet gezegd, het was een schoon kind - jobstudente bekijkt men bij voorkeur met openhangende mond, stroompjes kwijl aan de mondhoeken en tonglap tussen de benen. Men haalt er ook zijn beste Fabrieks boven, genre "Ziéj van Roeselare? of "Jeun je joe een bitje?"

- We weten eindelijk waar Within Temptation, Sean Paul en de hele troep jankende r'n'b negers hun fanbase halen. Juist ja.

- Arbeiders met oortjes in hun, euh, oren worden doorgaans afgeschilderd als 'anarchisten'. Bakoenin tolt zodanig rond in zijn graf dat er een doorsnee Midden-Afrikaans land kan mee voorzien worden van stroom.

- Net moeten vertrekken wanneer een iemand die een hele lijn voor heeft, nog maar goed en wel thuis is, is nooit grappig.

- Vorkheftruckchauffeurs hebben altijd wel een defect. Ofwel manken ze, ofwel zijn ze zodanig corpulent dat ze niet anders kunnen dan vorkheftruckchauffeur worden, ofwel zijn ze homofiel, ofwel zijn het dwergen (the Office). Het blijft wachten op de eerste hinkende en waggelende, homofiele dwergvorkheftruckchauffeur.

- Het lijkt wel of alle arbeiders (of -sters) na hun uren fanatieke groente- en fruittelers zijn. Ze hebben het dan ook continu over bananen, pruimen, komkommers, perziken, mel- en pompoenen.

- Ik studeer ("Wat? Zo saai!") Geschiedenis ("Voe lesse te geven zeker?" of "Dat was mijn leukste vak vroeger. De leraar vertelde altijd over de Romeinen en d'Oude Belgen. Ja dat was geestig") in Gent ("Nog nooit geweest"), heb geen lief ("Ge moet ne keer naar de Vagant gaan, daar ga je wel je goeste vinden"), geen kinderen ("Ik had er al drie op die leeftijd"), dans niet graag ("De jonge gasten, dat danst nie meer. Ik ben 43, maar toch ga ik nog elk weekend gaan dansen. De Hukkelebuk, ze kennen zij dat niet meer. Maar pillen pakken en springen op boenke boenke, dat!"), heb weinig affiniteit met VTM-programma's ("Diene Francesco en diene Junior, die zie ik graag bezig zie"). Ja ik voelde me er helemaal thuis.

- Maar al bij al viel het mee en waren het stuk voor stuk lieve, brave mensen. Zoals in: goed dat zíj het wilen doen.

Tot slot nog wat geduim uit de losse pols en enkele toi-toi-toi's voor diegenen die vandaag met hun 2de zit starten. Maar ook een beetje voor mijzelf. Want b tjes heersen.

Visite aan de Vlaamsche Koloniën

2007-01-04T17:24:00.000+01:00

Gisteren jongstleeden heeft Orestes een visite gebracht aan de achterlykste der Vlaamsche koloniën, Limburg. Hoe hy ook gewaarschuwd werd van vooraf over het gedrag der inboorlingen, toch was de kultuurschok merkbaar van grooten omvang. Bij het betreden der koloniale bodem waren de inboorlingen duidelyk bly en gelukkig, zodoende dansten zij als wilde beesten in de rondte. Zy spreeken traager dan bij ons doorgaans de gewoonte is en hun peil der beschaaving is beduidend laager. Maar ze moogen gelukkig zijn dat onze Vlaamsche zendelingen hen goed heropvoeden. Somtyds worden groote muziekfestiviteiten gehouden om den inboorling bly en gelukkig te houden. Men speelt er allerlei primitieve deunen, die den inboorling dan vergezelt van beestachtige kreeten, vreemdsoortige manoeuvers met het lyf en handengeklap waar alleen de meest ervarene der zendelingen de betekenis weten.

Een stoffig oord genaamd Kiewit was deeze male de plaats van dat demonische festyn. Men had er tenten opgebouwd en den inboorling - maar ook onze Vlaamsche koloniebezoekers, men spreke er nog altijd schande van dat zy zich verlaagen tot het niveau van dergelyksoortige beesten - nam allerlei vreemde en hallucinogeene substantiën tot zich, zoals 'Maes' en een groenig kruid dat zij plegen op te rooken ter stimulatie van de geest. Orestes zag enkele van de muzikaale herriepleegers en spreekt nog altijd schande dat zoiets nog mogelyk is in deeze moderne tyden. Een troep Arctische Apen speelde ten dans voor een duidelijk door den duyvel opgezweepte massa. Lang heeft het niet geduurd of den Onzen Lieve Here zelf kwam deze duivelskermis verstoren - God zij dank! Men waande zich in het begin der tyden, toen God zelf den Zondvloed over den aardkloot zond. Hij zette de heemelsluizen waagenwijd open zodat de opgehitste en dampende massa als een bende prooidieren uit elkaar stoof, alle richtingen uit.

Orestes werd middels draagstoel naar een der tenten gedraagen, alwaar hy getuige was van iets waar waarlyk den Apokalyps by verbleekt. Een vrouwspersoon stond als bezeten met haar lyf te zwieren en stootte daarby de meest duivelsche kreeten uit, tot groot jolijt van den zwelgenden inboorling. Het mag te hopen zijn dat een dergelijk schepsel geen besmetting vormt voor de Vlaamsche huisvrouwe, die zich doorgaans onleedig houdt met brei- en naaiwerk en het verzorgen van haar echtgenoot en kroost. Ze had zelfs geen broek aan! Waar gaat dat naartoe met den weereld? Deze amokmakende bende werd door den onweetende en braave inboorling Yè-yè-yès genoemd - hoogstwaarschynlyk Limburgs voor hoerenwyf.

Hierna werd door het gezelschap geproefd van de lokaale recepten der inboorlingen, om de affeksie met de koloniale kultuur tentoon te spreiden. Er werden vreemdsoortige geele stengels gegeeten - het moeten takjes zijn van een of andere inheemsche plant. Zij doopten die stengels in iets wat volgens koloniekenners rechtstreeks uit den kloot van den stier komt. Daarna ging het richting een muzikale vertooning die aangekondigd werd als het duo Belle en Sebastian. Maar blijkt dat de genaamde Sebastian bestaat uit zeven (misbruiken van heilige getallen!) afzonderlyke lyven. Beste leezers, als dit geen kreaatsie is van den dehoornden vorkstaart weet ik het ook niet meer. Ze brachten liedjes te berde over grappige kleine kikvorsen en blauwe schepsels die blauw blijven. De naam van de Apostelen werd zelfs beklad! Wat zou onzen goeden Vorst daar van vinden als zoiets hem ter ore komt?

Maar dat was nog klein bier vergeleken met wat op het laatste kwam, als een soortement heidense - nee, duivelsche! - spiraal van keetelmuziek die leidt tot een klimaks die zijn weerga kwa goddeloosheid en kettery niet kent. Men had er een Egyptische piramide geplaatst - en hebben de Egyptenaaren de goede christenen niet tot slaaf gemaakt? - met daarop twee bewegende metaalen poppen! Wat een afgodery! Zij bleeken middels magische paneelen met knopjes de meest door merg, been en maag tegelyk snydende dreunen te scheppen! Lieven Heer, redt ons van den ondergang! Den inboorling geraakte heelemaal in een staat van bereidwillige ekstase en dit leek wel een hoogmis voor den duyvel. Beste kolonie-opzichters, hoe lang kunnen dergelijke praktyken nog doorgaan? Zullen we onze koloniën heelemaal in handen geven van den demon of gaan we den braaven inboorling redden van den ondergang? Schiet in aksie!

Pukkelpop 2006 Tjoolplan

2007-01-04T16:01:00.000+01:00

ZATERDAG 19 AUGUSTUS

MAIN STAGE: Daft Punk - Placebo - Arctic Monkeys - Him - Lostprophets - Eagles Of Death Metal - Nick Olivieri and the Mondo Generator - The Subways

MARQUEE: Belle and Sebastian - Yeah Yeah Yeah's - Zita Swoon - Ojos De Brujo - !!! - The Futureheads - 65 Days of Static - Midlake - Pete Philly & Perquisite - Fence

DANCE HALL: Mylo - Coldcut - Kelley Polar (live) - Technasia (live) - Planet Pendulum - Motor- Para One - Lotterboys

SKATE STAGE: Pennywise - Panic! At The Disco - Cursive - Backyard Babies - My Awesome Compilation

BOILERROOM: DJ Hell - Erol Alkan - Joris Voorn - Tiefschwarz - Justice - Lindstrom & Prins Thomas - DJ 4T4

CLUB: Broken Social Scene - The Album Leaf - Hot Chip - Cursive - Yonderboi - Joan as Police Woman - The Rogers Sisters - Gang Gang Dance

WABLIEF?: Death Before Disco - Officer Jones and his Patrol Car Problems - Foxylane - Amenra - Hitch - Goose - Think of One

Sweet. Nu nog multilocaliteit aanleren, een handvol Polynesische, naakte slavinnen om tijdig mijn pils te halen (mijn sigaretten kan ik nog net zelf rollen) en een hoopje (met zachte kussentjes overtrokken) muizenvallen. Zonder kaas, maar met koffie.

What we talk about (when we don't talk about love)

2007-01-04T15:57:00.000+01:00

- Het ene Deinzianistische meisje is het ander niet. Want teensletsen met hakken zijn dwaas.

- Snorren in fabrieken zijn in (zijn ze er ooit uit geweest?). Homofielen ook (2,03 op de 11).

- Dwazen hebben niets begrepen van ironie. Daarom zijn het ook dwazen. Zonder ironie.

- De zaterdagochtend wordt het hele mueslifabriekje doorbezemd. Stoot de ene dwaas uit tegen de andere dwaas: "Ge kunt goed zien wat we allemaal gedraaid hebben deze week". Een hele week samengevat in een hoopje vuilnis. It's a sad sad planet.

- Tool, Belle and Sebastian, Mogwai, Daft Punk, Sufjan Stevens, Morrissey, Nick Cave én het Nationaal Orkest van Meulenberg zien in twee maanden tijd? En dan sterven. Dolletjes!

- 15 augustus is Onze Lieve Vrouw Hemelvaart. En dan?

- 21 augustus is V-day. (En dan?)² - (Whatever/Who Cares)³ = 0.

- Lieve, grote beertjes hebben ook soms vliegjes op hun neus. En blikken op boezems. En zwanenzangen op folkfestivallen.

- You'll never BIR alone! Behalve misschien op diezelfde folkfestivallen.

- Emmylou Harris heeft het (nog). Cat Power ook. Nu mij nog. Hebben.

- De Champs d'Elysées is bekasseid met koude, harde stenen. Men breekt er gemakkelijk iets.

- DD's zijn eigenlijk AA's. En of zij erg XXX denken.

- Ik ben een buitenaards wezen. Plok.

- Jamie(tje) Cullum is uiterst werpbaar. Maar ook geheel en al weg-.

- Cocktailbomen zijn labiel. En zij niet alleen.

- Chinezen hebben op kot is nooit grappig. Wie doet er nu ook zijn was in de pot of geraakt in een zekere extase (inclusief gelukzalig gekreun) wanneer zij het strakke ontstrakt boven diezelfde pot?

- Schapen maken me kwaad! Vooral als ze pootjezwaaien en er meisjes aan hangen.

- Zwarte rijst is nooit goed. Niet in paella, en al zeker niet in een Amerikaanse regering.

- Voordat ik een fout gemaakt heb, maak ik de fout niet (een standbeeld voor Johan Cruijff! En wel nu meteen!)

- Julien (zoals in "nog 1 bickytje voor het slapengaan") is aan het uitsterven. Opwaaiende rokjes en openvallende bloesjes ook. Ontwaar de causaliteit.

- "Ge kjièrt joen karre en toen geweune rechtedeure" (ondergetekende tegen een nietsvermoedende Duitser die de weg vroeg. Wist ik veel dat het een Duitser was).

- Het onverklaarbare moet men niet trachten te verklaren. Men zoekt toch ook niet het verklaarbare te onverklaren?

Humo strikes again

2007-01-04T15:52:00.000+01:00

"Zeg Gurtjuh, dat is wel zo'n klein beetje heel fascistisch he."

"Neeneen Samson, het is fantastisch."

"Dat ja, maar ook wel zo'n klein beetje fascistisch."

"De waarheid komt soms uit een hondenmuil."

Inderdaad onversneden klasse uit de Sanoma Towers, al is onlangs uitgelekt dat volgende groepen verhinderd werden te komen om allerlei redenen:

You Say Nazi! We Say die!

My Waffen SS Jacket

Blue Eyed Chiefs

Matrakken 'n' Tulpen

M. Aryan Faithfull

iBack off, Russia!

Blok Farties

Führerin (met Freddy Zyklon B aan de microfoon)

The Flaming Mosques

Tot Moes

The Jon Spencer Bus Explosion

... And You Will Know Us By The Smell Of Gas

SS Cale

Cordon Sanitarium

Das Klop

Skunk Annemansie

Afro Arabic Set-out System

Smash His Mouth

Eagles of The German Medal

Einstürzende Neugebautete Synagogen

Lou Reed en Bob Dylan werden eveneens uitgenodigd, maar omdat het festivalterrein alleen per trein bereikbaar is, zegden ze af.

http://www.0110.be/HomeNL/

One

2007-01-04T15:45:00.000+01:00

Omdat het niet altijd neuskeutelverschieten, figuurkakken, geldofs doen of blondeleffehijsen moet zijn, plant ik deze blog. Zal proberen zo weinig mogelijk over mijzelf te zeiken, want ik kan me in de verste verten niet voorstellen dat dat iemand zou interesseren. Welke zinnetjes zal ik dan wel intypen hierzo? Vooral over zaken die mij interesseren, want je weet nooit dat het andere mensen stimuleert op een of andere manier. Bij wijze van illustratie (Gentse Feesten, 25/07/06, 10u30):

Muziek: belichaamd door de middelste persoon, in de volksmond bekend als 'Alberto Vermicelli'.
Uitgaan & feestgedruis: Sigaret en Joe Paajler
Gent: my haven na 19 jaar non-stop in de West-Vlaamse kliete geploeterd te hebben.
Vriendjes en vriendinnetjes: belichaamd door de rechtse persoon, in de volksmond bekend als 'E-Bunny', 'Baes' of 'Paes'.
All-round sillyness: is daar een reden voor nodig?
Over gouden kettingen zal ik wijselijk mijn mond houden.
Een welgemeend bedankje ook voor Miss "blindengeleidenhond" Moonflower die mij de weg hierheen heeft gewezen. Zij blijft maar doorstenen.